Foto: Martijn Kraan

Column UlevelKinderkopjes

  Nieuwsflits

Wat gaat erom in een kinderkopje. Ik ben zelf ook kind geweest, maar wat ik erbij dacht ben ik vergeten. Wat ik deed weet ik van verhalen van mijn moeder. Mijn gedachten waren voor haar vaak een raadsel. Ik gebruikte niet altijd mijn gezond verstand, volgens haar. “Ik weet niet wat er in je om ging, hoor. Waar jij toch soms met je gedachten zat?" Ondoordacht dus. Van kinderkopjes als plaveisel heb ik nog wel jeugdherinneringen.


Nog jaren na de oorlog lag alles er schots en scheef bij in herrijzend Nederland. Vooral de wegen, die veelal waren geplaveid met kinderkopjes door sadistische stratenmakers. Een fietstocht naar de Veluwe, bepakt en bezakt met tent en levensmiddelen, was een uitdaging, maar het was de tijd van mouwen opstropen en de eerste gezinsvakantie een feest. Vader, moeder en ik bezaten alle drie een degelijke zwarte Gazelle. Nog zonder versnellingen. Dat kwam later wel. Voor de fietstocht naar de camping in Nunspeet had mijn vader de drie rijwielen aangepast met een extra bagagerek boven het voorwiel. Zo kon er meer bagage mee. Mijn moeder had het klaarleggen van de spullen op zich genomen. Hoe het er op de camping aan toe zou gaan wist ze niet, bij gebrek aan ervaring. Dat was schrikken de avond voor vertrek. Met zoveel bagage had je zes Gazelles en een bakfiets nodig. Vader begon te schiften. Onder andere de wasteil viel af. Hij sjorde alles vast op drie fietsen, waarbij nog menig attribuut helaas niet meekon. Ik zag de voorste bagagedrager gevaarlijk doorbuigen en ik voelde me niet prettig met de gasfles achter mijn rug.

Voor dag en dauw vertrokken we waarbij we wijselijk zonder licht fietsten, want met een dynamo tegen de band was het nog zwaarder trappen. Het was een helse tocht met veel natte tegenwind en kinderkopjes, die de fiets, de bagage en het achterwerk deden stuiteren. Halverwege begaf de voorste bagagedrager van vaders fiets het. Daar lag de loodzware tent op. Vanaf dat moment legde hij de rest van de route vloekend wijdbeens af met de tent op de framebuis. “Gaat het wel, Harrie?”, zei mijn moeder. Dat had ze beter niet kunnen doen. Het werd een boeiende eerste vakantie. De natte tent bleef achter bij vertrek. Het wegdek was op de terugweg nog evenzo hotseknots.

Kinderkopjes zijn in het wegdek vervangen door asfalt en terechtgekomen in menige achtertuin. De stenen noemen we nu liefkozend kasseien en de Belgische wegen liggen er nog vol mee. Dat is te zien tijdens de voorjaarsklassiekers, die in het najaar plaatsvinden. Sommige wielrenners, met name uit het verscheurde land, weten als geen ander op de fiets van kopje naar kopje te balanceren in een waanzinnig tempo. Het kenmerkende ratelende geluid heet in het Vlaams dokkeren.

In oktober kunnen we de renners weer de kasseien zien kastijden in verschillende Vlaamse koersen, die anders heten, maar steeds over dezelfde kasseipaden gaan over de Koppenberg, de Taaienberg enzovoorts.

Parijs - Roubaix is ook niet te versmaden. Winnaar Niki Terpstra kon de kassei, als ereprijs, amper nog tillen.

Meer berichten