<p>Ria Tuenter.</p>

Ria Tuenter.

(Foto: )

Column Ria Tuenter: Huis met een verhaal

  Nieuwsflits

Soms kun je op slag verliefd worden op iets of iemand. Dat gebeurt mij eind 1991 als ik langs een oud huis fiets en een bord ‘Te Koop’ in de erker zie staan. Waarschijnlijk ben ik hier al honderden keren langs gefietst, maar niet eerder is dit huis me opgevallen. Pas nu zie ik hoe mooi het is.

Het is liefde op het eerste gezicht. Ik ken de binnenkant van het huis niet en toch is er die enorme aantrekkingskracht. ’s Avonds biecht ik mijn verliefdheid op aan manlief. Hij is beduidend minder enthousiast. Toch krijg ik hem zover om een bezichtiging aan te vragen bij de makelaar.

Zodra ik mijn eerste stap over de drempel zet, wordt mijn verliefdheid alleen maar groter. De hal met klassieke houten trap, de woonkamer en suite met gipsen ornamentenplafond, de openslaande deuren naar de grote tuin, van alles wat ik zie gaat mijn hart sneller kloppen. Het is misschien wat gedateerd, maar wat een potentie zit er in dit huis! Ik wil ter plekke een bod uitbrengen.

Manlief tempert mijn enthousiasme. Het huis is mooi, maar hij ziet ook veel mankementen. De elektrische bekabeling is dringend aan vervanging toe. Er moet een compleet nieuwe badkamer in. Er is geen toilet boven en ga zo nog maar even door. En het allerergste: er is geen schuur. Als fanatiek klusser is een huis zonder schuur geen optie voor hem. Gelukkig horen we dat hiervoor wel een bouwvergunningaanwezig is. Dat blijkt mijn redding.

Na wekenlange onderhandelingen worden wij in april 1992 de nieuwe eigenaren van Huize Jonny. Ons nieuwe huis blijkt een bijzonder verhaal te hebben. Een verhaal dat recent is opgetekend in het boek ‘Joodse Huizen 7’ door Suzanne Levy. De kleindochter van de eerste bewoners: Leis en Ella Levy. Ze krijgen drie zoons: Jonny (naar wie het huis is vernoemd), Leon en Helmut. Leis is veehandelaar en draagt op veel manieren bij aan de leefbaarheid in het dorp. Een citaat uit het boek: “Er was voor de oorlog nauwelijks sprake van antisemitisme in Varsseveld. Maar de Nazi’s maakten in mei 1940 een einde aan die vervlechting. De uitsluiting geschiedde geleidelijk, maar was onverbiddelijk. Joodse veehandelaren mochten niet meer naar de markt. Fietsen werden gevorderd, de joodse kinderen mochten niet meer naar school. Mijn vader (Helmut, RT) en zijn broers keken vanachter het hek naar hun vriendjes op de voetbalclub waar zij niet meer welkom waren.”

“Ga nooit naar Duitsland, want jullie worden er vermoord”

Een jeugdvriend van Jonny waarschuwt de familie op kerstavond 1941: “Ga nooit naar Duitsland, want jullie worden er vermoord.” Als in 1943 het bericht komt dat ze zich in Vught moeten melden, begrijpen de Levy’s dat ze moeten onderduiken. Vader en moeder Levy vinden een adres bij de familie Wolsink in Halle, hun jongens bij de familie Geurink in Lichtenvoorde. Dankzij deze moedige mensen overleven zij de oorlog.

Als ze teruggaan naar hun huis, blijkt dit totaal uitgewoond door NSB’ers. Het deert ze niet echt. Ze zijn veel te blij dat ze de oorlog hebben overleefd en weer sámen in hun eigen huis kunnen wonen.

Het is een vreemde gedachte dat ons huis tijdens de oorlog onderdeel was van zoveel angst en verdriet. Maar we voelen ons ook bevoorrecht. Zolang wij hier wonen, blijft de naam Jonny fier op de voorgevel van ons ‘huis met een verhaal’ prijken!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden