<p>Ria Tuenter.</p>

Ria Tuenter.

(Foto: )
Columns Ria Tuenter

Column Ria Tuenter:”Huisje Boompje Beestje

  Nieuwsflits

Eerder dan verwacht kwam onze jongste zoon eind vorig jaar weer terug naar zijn geboortestreek. Ik zie hem nog vertrekken. Met een aanhanger vol tweedehands meubelen, potten en pannen verhuisde hij voor zijn studie naar Zwolle. Ons kind ging nu echt op eigen benen staan. Een klein slikmomentje, maar het legenestsyndroom bleef uit.

Ik ben dol op mijn kinderen, maar het moment van uitvliegen geeft ook een gevoel van dankbaarheid. Je steekt heel veel liefde en energie in hun opvoeding. En als ze dan uitgroeien tot prachtige volwassen mensen met een goed ontwikkeld sociaal gevoel, kun je ze ook met een gerust hart loslaten.

Na een paar anti-kraakadresjes en zijn diploma op zak, verhuist zoonlief, samen met zijn vriendin, naar een gezellige kleine studio dicht bij het centrum. Eindelijk hebben ze geen gedeelde badkamer en keuken meer en hoeven ze alleen hun eigen zooi op te ruimen. Wat een euforie!

Eén blik op Kees en ik ben helemaal verkocht

Totdat er een heuse pandemie uitbreekt en de Nederlandse zomer tropische temperaturen aantikt. Zwolle is ineens niet zo bruisend meer als de horeca, theaters en bioscopen dicht zitten en je nauwelijks nog met vrienden kunt afspreken. Bovendien snakken ze op snikhete dagen in hun kleine bovenwoning letterlijk naar frisse lucht en ruimte. Dan help je maar wat graag om de krimp in de Achterhoek tegen te gaan.

Redelijk snel vinden ze een woning in Varsseveld. Nota bene bij ons in de straat. Het huisje is er. Het boompje krijgen ze cadeau. Alleen het beestje ontbreekt nog. Maar dat duurt niet lang. Een hond staat al langer op hun verlanglijstje, maar ja als de één studeert en de ander buiten de deur werkt, is dat geen reële optie. Totdat de universiteit dichtgaat, thuiswerken het nieuwe normaal wordt en je ouders in de buurt wonen. Als die ook nog eens graag vaste oppas willen zijn, is er ineens ruimte voor een pup.

Sneller dan verwacht krijgen we een appje: ‘We gaan morgen een puppy ophalen, een boxador!’ Ik had nog nooit van deze soort gehoord, maar het blijkt een kruising tussen een boxer en een labrador. Het voelt een beetje alsof ik oma word. Eén blik op ‘Kees’ en ik ben helemaal verkocht. Een prachtig zwart teefje met een wit befje, vier schattige witte pootjes en een piepklein wit puntje aan haar staart. Alsof ze heel kort in een verfpot is gedoopt. Onweerstaanbaar!

Binnen de kortste keren heb ik een puppy-uitzet bij elkaar: van bench tot voerbak en van speeltjes tot hondenkoekjes. Het is heerlijk als Kees op bezoek komt. Ik geniet van elke lik over mijn neus, haar speelsheid, haar verwondering over elk takje en van het onbedaarlijke rennen door onze tuin. Het lijkt soms alsof ze een vuurpijl in d’r gat heeft. De krassen en bijtwondjes op mijn handen neem ik graag op de koop toe. Maar na een middagje Kees, is het ook weer fijn dat ze naar huis gaat. Het is heerlijk om te genieten van de lusten, maar de lasten laten we graag bij haar baasjes. Nu is het hun beurt om heel veel liefde en energie in een opvoeding te stoppen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden