links Freddy Blom (World Royal Canadian Legionair) en rechts Ton Buitinga die een toespraak hield tijdens herdenking in Etten.
links Freddy Blom (World Royal Canadian Legionair) en rechts Ton Buitinga die een toespraak hield tijdens herdenking in Etten. (Foto: Roel Kleinpenning )

Sobere herdenking bij monument in Etten

  Nieuwsflits

Etten - Op 31 maart 1945 werd Etten bevrijd. Elk jaar wordt hierbij stilgestaan tijdens een herdenking bij het monument aan de Dorpsstraat.

Dit jaar was dat een sobere herdenking zonder publiek, maar wel met vertegenwoordigers van de Molenstichting, gemeente, Dorpsbelangen, Branch 005 en Branch 013. 

Op de foto links Freddy Blom (World Royal Canadian Legionair) en rechts Ton Buitinga die een toespraak hield, die hieronder is te lezen.

Lieve Theo, bid voor ons…

Dat hoorden wij als kinderen jarenlang drie keer per dag na het bidden voor en na de dagelijkse maaltijden. Eerlijk gezegd heb ik dat toen altijd maar raar gevonden, ik wasnooiteen Theo tegen gekomen in de litanie van alle heiligen. Stiekem keek ik onder het bidden wel eens door mijn oogharen naar mijn vader rechts van mij, maar diens gezicht had dezelfde ernstige en boze uitdrukking als altijd en mijn moeder hield haar ogen devoot neergeslagen.                                                 

Ik was twee jaar, toen mijn oudste broer Theo op die 31e maart 1945 door een Duitse granaat op de stoep voor de winkel van Pierik, waar nu een lijstenmakerij gevestigd is, werd geraakt, notabene bij de bevrijding. Die zelfde dag nog bezweek hij aan zijn verwondingen. Maar dat hoorden mijn ouders pas vijf maanden later. Die martelende onzekerheid moet voor mijn ouders ondraaglijk geweest zijn. Mijn moeder had prachtig Italiaans zwart haar, volgens mijn broers was dat in twee weken tijds helemaal wit geworden. Ik heb haar nooit anders gekend. 


Bijschrift - Credit

Tijdens mijn jeugd heb ik vaak verhalen over Theo aan moeten horen. Hij werd daarin geroemd om zijn buitengewone talenten. Hij speelde zo prachtig piano, was een uitblinker op school en een grote steun voor zijn ouders in dat grote gezin van 10 kinderen. Kortom hij was een heilige in de ogen van mijn ouders. Ik moet U eerlijk zeggen, dat die verhalen mij nooit geboeid hebben. Blijkbaar was ik toen al niet zo geïnteresseerd in zulke brave, voorbeeldige mensen. En over de doden niets dan goeds, dacht ik toen al. Wel indruk maakte op mij de jaarlijkse dodenherdenking op 4 mei. Dan kwam het gezin plechtig bijeen in de zitkamer, waar boven de schoorsteenmantel een grote foto van Theo hing met de Nederlandse vlag daarachter gedrapeerd. Er brandden kaarsen en er waren bloemen uit de tuin. In die tuin hing de vlag halfstok aan een echte grote vlaggenpaal zoals maar weinig mensen in het dorp die hadden.                                                                                                         De stemming in huis was dan altijd bedrukt en er werd met gedempte stemmen gesproken. Na acht uur was het nooit twee minuten stil. Het gesnik van mijn moeder wat die stilte verbrak en de vochtige ogen van mijn vader, maakten diepe indruk op mij. Dat beeld is mij tot de dag van vandaag bij gebleven. Ook zijn herbegrafenis jaren later herinner ik me zeer goed. De droeve stoet met zijn zwarte kist in die prachtige lijkkoets getrokken door het zwart omfloerste witte paard van Köster bracht hem naar zijn laatste rustplaats, rechts vooraan op het kerkhof van Etten.


Bijschrift - Credit

Dat ik eigenlijkzo nuchter en zonder emoties over mijn gesneuvelde broer kan praten, moet U me maar vergeven, ik heb hem nooit gekend en ik vond altijd dat hij te heilig werd voorgesteld. Zou hij dan echt nooit eens kattenkwaad hebben uitgehaald of zo?Ik heb er vrijwel niets over gehoord.                                                                                                 

In de kerk staat zijn naam op een plaat in de muur bij Maria van Altijddurende Bijstand, ook in de muur van de jongensschool stond zijn naam. Heimelijk was ik daar als kind trots op, mijn broer had geschiedenis gemaakt. Nu, na 77 jaar, krijgt hij weer alle aandacht. En opnieuw ben ik trots op hem. Na zo veel jaren ga ik straks op zijn graf toch maar weer ‘Lieve Theo, bid voor ons’bidden. Het is goed dat er in Etten zoveel aandacht is voor herdenkingen als deze. Namens mijn familie dank aan Etten hiervoor.       


Bijschrift - Credit

In oktober zal ik in Gendringen zeker naar het grote spektakelstuk over de bevrijding van Etten komen kijken. Ik heb begrepen dat de sterfscene van mijn broer Theo daar ook in voor komt. Wat zal ik dan opnieuw trots zijn en me laven aan het eerbetoon, wat hem 77 jaar later opnieuw ten deel gaat vallen.                                                                                                                         Lieve Theo, bid voor ons

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden