Ria Tuenter.
Ria Tuenter. (Foto: )

Column Ria Tuenter: Nieuwe zintuigen

  Nieuwsflits

Grote gebeurtenissen zitten in ons collectief geheugen gegrift. Ook u weet vast nog wat u aan het doen was op donderdag 12 maart 2020, de dag van de persconferentie.

Die avond zou ik naar een lezing van Özcan Akyol in het Borchuus gaan. Ik stond al op het punt om van mijn werk naar huis te gaan, toen ik toch nog even met een paar collega’s naar de persconferentie luisterde. We hoorden dat we vanaf dat moment zoveel mogelijk thuis moeten werken. Evenementen met meer dan 100 personen werden per direct afgelast. Die avond zie ik ‘Eus’ niet in Varsseveld, maar ‘aan tafel’ bij Matthijs.

Ruim een jaar verder ben ik niet meer op kantoor geweest. Mijn collega’s zie ik alleen online. Ik ben gelukkig nog gezond en mijn werk gaat - ook digitaal - gewoon door.

Hoe anders is dit voor veel mensen. Veel genietmomentjes die altijd zo gewoon waren, zijn weggevallen. Maar alle beperkingen hebben ook bijzondere ervaringen opgeleverd, alsof er nieuwe zintuigen worden aangeboord.

Eind november was zo’n moment. Een gewoon zondagmiddagbezoek bij mijn schoonmoeder. Vooraf nog even naar de ‘MacBoekDrijf’ voor het nieuwste boek van Irene van der Aart. Dachten we. Op het erf van ‘Boer’ aangekomen, staan we opeens in een heuse file. En dat in Westendorp.

“Wat een leuke trip was dit!”

Manlief moppert eerst nog een beetje. Wachten is nou eenmaal niet zijn favoriete hobby. Maar zijn humeur klaart al snel op. Wat een feestje is het om in deze file te staan.

De route naar de koeienstal is dankzij de vrolijke bebording een lust voor het oog. Ze verwijzen naar herkenbare voorwerpen uit de verhalen van Irene, zoals de kerkuilenkast, de kunstmeststrooier en de tractor van Boer. Als we de stal binnenrijden wordt het nog hilarischer. Hoewel Boer is ‘Uitgemolken’ en hij zijn koeien heeft verkocht, zijn ze nog luidkeels te horen. Geloei schalt ons tegemoet. Prominent in de stal hangen drie overalls naast elkaar: een groene van vader, een blauwe van Boer en de roze laat zich raden. In een hoek staat de eco-kerstboom - mét ballen, zonder naalden – die al vijftien jaar lang de boerderij in kerstsfeer brengt.

Irene neemt de tijd voor iedereen die langsrijdt. Een praatje, een liedje… en ondertussen signeert ze met haar roze veertjespen. Ook bij ons. Na een vrolijk gesprekje schuift ze haar boek, geheel coronaproof, op een voerbats onze auto in.

Als we de stal uitrijden, staat Boer ons op te wachten met een thermoskan koffie. Een uur later dan gepland komen we bij schoonmoeder aan. Wat een leuke trip was dit!

De dag ervoor was er ook al zo’n genietmomentje tijdens de ‘drive thru’ bij de DRU, waar we als trotse Achterhoekers het nieuwste boek van Frans Miggelbrink én een stoofpotje in onze auto laadden.

En nog zo’n hoogtepunt: de online Top2000 Quiz op 30 december. Wat een feest om op afstand toch verbondenheid met elkaar te voelen. Hulde aan al die ondernemende mensen die - in coronatijd - onze zintuigen steeds weer op een creatieve en verrassende manier weten te prikkelen! Ook dit zijn momenten die zich vastzetten in ons geheugen. Althans wel in dat van mij.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden