Verhalen en columns als monumenten voor mam | Oude IJsselstreek Vizier


<p>Ria Tuenter.</p>

Ria Tuenter.

(Foto: )

Verhalen en columns als monumenten voor mam

  Nieuwsflits

Varsseveld - “Ik zie mijn mama met haar kindje…en dat kindje, dat ben ik.” Met deze zin besluit columnist/schrijver Ria Tuenter haar serie columns die onder de noemer ‘Mam raakt kwijt’ vanaf 2016 in deze krant hebben gestaan. “Mijn moeder is op 18 februari 2017 overleden; de verhalen zijn verteld, het is goed geweest”, verklaart Ria.

door Martijn Kraan

In november 2015 publiceerde Oude IJsselstreek Vizier een interview met Ria Tuenter naar aanleiding van verhalen die zij regelmatig op Facebook plaatste over haar moeder met dementie. De Varsseveldse beschreef op zowel ontroerende als humoristische wijze hoe zij omging met de situatie waarin haar moeder steeds meer in de greep raakte van ‘Meneer Alzheimer’, zoals ze zelf omschreef. Eindredacteur Martijn Kraan bood Tuenter de kans om haar verhalen een groter publiek te geven middels een vierwekelijkse column in het Vizier. “Ik ben erg dankbaar voor die kans”, stelt Tuenter. “De columns bleken veel mensen te raken. Ik heb een dikke map met allemaal reacties, waaruit veelal blijkt dat mensen zich herkennen in de situaties die ik beschrijf.”

“Het schrijven heeft mij geholpen in de verwerking”

Steun

Vijf jaar na haar eerste column ‘Hartverscheurende briefjes’ heeft Ria Tuenter twee boeken uitgebracht, is er een luisterboek, een theatervoorstelling (die vanwege corona is uitgesteld) en wordt zij met regelmaat uitgenodigd in de wijde regio als spreekster tijdens bijeenkomsten die dementie als thema hebben. “Dat had ik in 2016 nooit kunnen bevroeden. Of ik niet moe word van het onderwerp? Nee, elke keer als mensen zeggen dat ze steun putten uit mijn verhalen, dan geeft me dat een dankbaar gevoel. Ik blijf ook in de toekomst schrijven en spreken over het thema, ook op de Facebookpagina ‘Mam raakt kwijt’.”

Sterke vrouw

Door het schrijven over haar moeder is Ria Tuenter haar moeder anders gaan zien. “Ze heeft in haar leven heel wat voor haar kiezen gehad. Dat wist ik natuurlijk al wel, maar als je het opschrijft, dan word je je nog meer bewust van wat een ongelooflijk sterke vrouw zij is geweest. De verhalen hebben haar nog meer kleur gegeven, ik zie de boeken dan ook als monumenten voor mijn moeder. Bovendien heeft het schrijven mij geholpen in het verwerken van haar ziekte en later haar overlijden.”

Die verhalen, dus verteld vanuit een ervaringsdeskundige, dat is wat Ria zelf het meest miste in de periode dat ze bij haar moeder de eerste symptomen van Alzheimer ontwaarde. “Ik vind het fijn dat ik nu zelf die rol kan vervullen. En ook dat ik bijgedragen heb aan het beeld dat dementie niet iets engs of geks is.”

Meer berichten