Foto:

Column Mam raakt kwijt door Ria Tuenter: Ik zie mijn moeder

  Nieuwsflits

Met enige regelmaat zet ik filmpjes van mijn moeder op mijn Facebookpagina Mam raakt kwijt. Rode draad in al deze filmpjes is mijn moeder die haar Popje stevig tegen zich aandrukt, knuffelt en kust. De zinnen die ze uitspreekt zijn vaak hetzelfde: “Jij bent mijn lieve meisje, ik vind jou zo lief!” Soms gevolgd door: “Jij mag niet bij me weggaan, of jij moet altijd bij me blijven.” Als ik die beelden afstandelijk bekijk, zie ik een oude vrouw met dementie, die troost vindt bij haar pop.

Maar als ik met mijn gevoel kijk, zie ik mijn moeder als oma. Hoe ze zo’n twintig jaar geleden haar kleinkinderen knuffelde. Ook toen zei ze steeds: “Wat ben je toch een lief meisje”, of “wat ben je toch een mooi kereltje, oma is zo gek op jou.”

En ik zie ook de moeder van mijn vele jaren jongere zus en broer. Hoe ze hen ruim veertig jaar geleden knuffelde. Ook toen zei ze steeds: “Je bent mijn lieve meisje of je bent mijn lieve kereltje, ik vind jou zo lief.”

“Dat ik nu pas helder zie wat ik al zo vaak gezien heb, raakt me enorm.”

En opeens zie ik nog een andere moeder. Mijn mama. Dat ik nu pas helder zie wat ik al zo vaak gezien heb, raakt me enorm. Ik schrik er zelfs een beetje van. Door mijn tranen heen zie ik mijn moeder als dertigjarige met een kindje stevig tegen zich aangedrukt. Een vrouw die na twee doodgeboren kinderen eindelijk een gezond kind heeft. Die na één verrukkelijk jaar van moederschap, binnen een half jaar haar innig geliefde man én haar dierbare vader verliest. En beide keren komt de dood als donderslag bij heldere hemel. Geen tijd om afscheid te nemen. Rouwen deed je maar even. En dan snel weer door. Van psychologische hulp had je nog nooit gehoord.

Ik zie mijn moeder. Hoe ze zich letterlijk vastklampt aan het enige dierbare dat ze nog overheeft, haar dochter. Ook toen zei ze steeds: “Jij bent mijn lieve meisje, ik vind jou zo lief!” Maar nu komen er nog een paar zinnetjes achteraan: “Jij mag niet bij me weggaan, jij moet altijd bij me blijven.”

Ik zie mijn mama met haar kindje…en dat kindje, dat ben ik.

Dit was de laatste editie van de column Mam raakt kwijt van Ria Tuenter. 

Op de website van deze krant is een dossier te vinden met de meeste van de Mam raakt kwijt columns die in deze krant zijn verschenen.

De columns zijn met een aantal verhalen gebundeld in twee boeken, ‘Mam raakt kwijt’ en ‘Kusje voor Popje’. Deze zijn te koop in de boekhandels in de Achterhoek, via bol.com en bij Ria Tuenter zelf. Meer informatie op

mamraaktkwijt.nl

Meer berichten