Column Mam raakt kwijt door Ria Tuenter: Een gezin met zes meiden | Oude IJsselstreek Vizier


Foto:

Column Mam raakt kwijt door Ria Tuenter: Een gezin met zes meiden

  Nieuwsflits

“Zaterdag komt Hennie bij je op bezoek”, zeg ik tegen mam. Ik weet natuurlijk wel dat ze deze mededeling niet onthoudt, maar Hennie is altijd wel een gezellig gespreksonderwerp.
“O, dat is leuk”, antwoordt ze, “dan moet ik wel even boodschappen in huis halen.”
“Dat kan ook nog mam, het is nu pas dinsdag, tijd zat.”

Hennie was vier, mijn moeder achttien toen ze elkaar leerden kennen. Mam ging werken als hulp in de huishouding in het gezin, waar Hennie de derde was van zes meisjes. Ik heb mijn moeder dit verhaal al tientallen, zo niet honderden keren horen vertellen, maar het blijft leuk om haar te zien genieten als ze over deze periode vertelt.

“Dat je in zo’n groot gezin wilt werken, kreeg ik steeds te horen. Ik vond het juist héérlijk met al die kinderen om me heen! Als ik bijna klaar was met mijn werk, vroeg Hennie aan haar moeder of ik nog even met hen mocht spelen. Dat mocht wel, maar dan moest ze mij eerst helpen met de afwas.

Hennie vroeg ook vaak of ik ‘het straatje nog ging wassen’ Ze vond het leuk om te helpen als ik de stoep ging schrobben. Ik moest altijd zo lachen om dat woordje ‘wassen’. Alsof ik de straat met een washandje ging schoonmaken, haha.
Toen ze wat groter was vroeg ze altijd of ik met haar meeging naar het tegenovergelegen gemeentehuis, om naar de bruidjes te kijken. We vergaapten ons dan aan de prachtige jurken en de mooie auto’s. Ik heb echt met zoveel plezier in dat gezin gewerkt!”

Dat dit plezier niet van één kant kwam, blijkt wel uit het feit dat Hennie, nu nog steeds, een paar keer per jaar trouw mijn moeder komt opzoeken in het verpleeghuis. In haar eentje komt ze met de trein van Dordrecht naar Varsseveld en weer terug. Een hele onderneming. Als alles meezit is ze voor een enkele reis drie uur onderweg, maar meestal duurt het langer. Chapeau voor deze dame, die inmiddels ook op leeftijd is.

Het is zaterdag. Ik zit met mam op haar kamer. Als Hennie binnenkomt is de herkenning er meteen. “O wat fijn dat je bij me komt”, roept mam. Ze is zichtbaar ontroerd. Na een innige omhelzing gaat Hennie dicht bij haar ‘oude’ oppas zitten en houdt haar hand stevig vast. En dan spreekt ze mijn moeders naam uit; niet Pe of Petertje, zoals mijn moeder officieel heet, maar een eigen bedacht koosnaampje.

“Weet je nog Peta, dat we vroeger vaak samen een spelletje deden als je klaar was met je werk?”
“Ja, dat weet ik nog. Maar jij moest me dan wel eerst helpen met de afwas van je moeder!”

Meer info over de boeken van Ria Tuenter is te vinden op:

www.mamraaktkwijt.nl

Meer berichten