Column Mam raakt kwijt door Ria Tuenter: Een veranderende rol


Foto:
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt door Ria Tuenter: Een veranderende rol

  Nieuwsflits

Meestal noemt mam me haar dochter, maar ze zegt ook vaak dat ik ‘haar lieve moedertje’ ben. Ik spreek haar dan maar niet tegen, want in feite ben ik ook mijn moeders moeder geworden. Ik doe haar boekhouding, ben haar mantelzorger en als er belangrijke beslissingen over haar genomen moeten worden, neem ik die ook. Gelukkig altijd in overleg met mijn zus en broer. Bij elke beslissing proberen we te denken vanuit mijn moeders gedachtegang. Wat zou zij gedaan hebben, hoe zou zij gehandeld hebben. Daarbij kunnen we alleen maar hopen dat we het goed doen. We doen het in ieder geval met liefde.

Die nieuwe rol was vreselijk wennen. Vroeger kon ik altijd bij mijn moeder terecht als ik haar nodig had. Nu is het eenrichtingsverkeer geworden. Mam kon altijd goed relativeren, dus als ik weer eens thuis kwam met een verschrikkelijk groot puberprobleem, dan wist zij dit heel snel tot realistische proporties terug te brengen. “Maak je niet druk over zo’n puistje en vooral niet in knijpen! Die is zo weer weg.” Of als het uit was met een vriendje: “Geen handvol, maar een land vol lieverd.” En als ik boos uit school thuis kwam, omdat die stomme rits van mijn jas weer eens vast zat, dan bracht mam kalmte en verlossing.

Omdat het bij ons thuis niet echt een vetpot was, maakte mam veel kleren zelf. Niet altijd even modieus, maar ach als je jong bent, vooral in mijn jeugd, dan speelt dat niet zo’n grote rol. Bovendien waardeer je het des te meer als je wel een keer iets in een kledingzaak mag kopen. Ik weet nog goed dat ik in de zesde klas helemaal weg was van een bepaald jurkje. Wit met diagonale rode strepen, een klokkend model met als allermooiste onderdeel twee wijde mouwen die uitliepen in een punt. Ik kan ‘m nog zo uittekenen.

Wat was ik blij dat ik mijn moeder meekreeg naar ‘Weenink Mode’, toentertijd de hipste modezaak van Varsseveld. Zij verkochten exclusief het merk ‘t Lieverdje. Ik wist precies waar hét jurkje hing en trok mijn moeder mee naar de bewuste hoek.
“Kijk mam, dit jurkje bedoel ik, is ie niet mooi?”
“Ja die is zeker mooi”, antwoordde ze en keek ondertussen op het prijskaartje. “Pas ‘m eerst maar eens even aan.”
Ik wist niet hoe snel ik naar de paskamer moest rennen en kwam even later stralend weer naar buiten.
“Hij zit prima toch?”, vroeg ik en maakte een zwierige draai.
“Ja, hij staat je heel mooi”, zei ze. “Zullen we het maar doen dan?”
Ik barstte bijna uit mijn jurkje van blijdschap en vloog mijn moeder, midden in de winkel, om de nek.
Het moet een rib uit haar lijf zijn geweest, maar dat ze me die jurk gunde, is ook typerend voor mijn moeder.

Nu zorgen wij dat zij goed in de kleding zit. Duur hoeft dat niet te zijn. Mam wordt het meest blij van kleren voor Popje. Passend bij haar belevingswereld en haar veranderde rol in onze maatschappij.

Meer berichten