Foto:
Column Mam raakt kwijt

Column Mam Raakt Kwijt door Ria Tuenter: Vergeet ze niet

  Nieuwsflits

Toen ik begon met het schrijven van de verhalen over mijn moeder met dementie en haar Popje, wilde ik vooral meer begrip kweken voor mensen met dementie. Ik hoopte dat u tijdens het lezen van mijn boeken aangeraakt, geroerd en vermaakt zou worden. Als je situaties herkent die je zelf in de praktijk meemaakt, is dat toch een steuntje in de rug.

Ik hoopte ook op meer begrip. Mensen met dementie zijn namelijk niet gek, ze leven alleen in een andere wereld dan de onze. En als je meegaat in hun leefwereld, kun je samen nog mooie momenten beleven; niet alleen verdrietige, maar ook vrolijke. Uit ervaring weet ik hoe fijn het kan zijn om mee te bewegen met de ogenschijnlijk vreemde gedachtekronkels, de onverwachte wendingen en confronterende vragen.

Een gesprek voeren kan, zoals met ieder mens, soms lastig zijn. Waar moet je het over hebben? Over hoe leuk ‘Heel Holland Bakt’ was of hoe vreselijk de situatie in vluchtelingenkampen is? In het geval van mijn moeder was dit geen optie. Alles wat ze zag en hoorde, was ze een paar minuten later alweer vergeten. Maar ik vertelde haar wel dat haar kleinzoon was geslaagd voor zijn rijbewijs en dat we een fijne vakantie hadden. Niet dat ze dat kon onthouden, maar op het moment dat we erover praatten, genoot ze er wel van. En er zijn veel meer mogelijkheden. Lukt het niet om een gesprek te voeren, dan kan het verrassend leuk zijn om samen foto’s te bekijken, iemands hand vast te houden of een warme knuffel te geven. Dat betekent vaak zoveel.

Dat ik met mijn boeken mijn doel heb bereikt, is me de afgelopen jaren wel duidelijk geworden. Tot op de dag van vandaag krijg ik zoveel mooie en lieve reacties. Via mijn Facebookpagina ‘Mam raakt kwijt’, tijdens lezingen, via de mail en ook via de gewone post. Een tijdje terug viel een handgeschreven brief op de mat van iemand die na de Mavo geen boek meer had gelezen. “Zaterdag is het ervan gekomen dat ik op één dag twee boeken heb uitgelezen”, schreef hij. “Wat een overeenkomsten met mijn moeder, alles klopt.”

Zo’n berichtje maakt me zo blij. Er is duidelijk behoefte aan dit soort verhalen. Naast de herkenning hoop ik ook dat de drempel om bij iemand met dementie op bezoek te gaan een stukje lager wordt. Hoe moeilijk het contact soms ook is, een bezoek is steevast welkom en waardevol. Laten we mensen met dementie niet vergeten. Dat doen zij wel.

De boeken van Ria Tuenter zijn onlangs ook gebundeld verschenen in een luisterboek getiteld ‘Kwijt’. Meer informatie hierover en over de gedrukte exemplaren vindt u op:

www.mamraaktkwijt.nl

Meer berichten