Laat mam maar schuiven.
Laat mam maar schuiven. (Foto: Jurgen Pillen)
Column Mam raakt kwijt

Laat mam maar schuiven: Column Mam raakt kwijt door Ria Tuenter

Mijn moeder heeft door haar dementie veel moeten inleveren. Vroeger was ze een sterke, zelfstandige en intelligente vrouw. Een moeder die onvoorwaardelijk van me hield en bij wie ik altijd kon schuilen. Nu is ze kwetsbaar, angstig en vrijwel geheel afhankelijk van anderen. Die verandering was er niet opeens. Het was een lang en zwaar proces. Iedereen die te maken krijgt met dementie bij een geliefde, zal dit kunnen beamen.

Hoewel mam voor een groot deel is aangetast door Meneer Alzheimer, zijn er gelukkig ook stukjes in haar hersenen gespaard gebleven voor zijn verwoestingen. Zo herkent ze haar kinderen en kleinkinderen nog steeds. Namen zijn soms lastig, maar de blik ‘jij hoort bij mij’ is altijd van haar gezicht te lezen.

De mogelijkheden om een spelletje met haar te doen worden wel steeds beperkter. Een potje Mens-erger-je-niet gaat lastig. Mam beweegt haar pion ‘tegen het verkeer in’ of ze begint bij de finish gewoon aan een nieuw rondje. Vroeger schepte ze er het grootste genoegen in om je van het bord te gooien. Nu ziet ze die kansen niet meer liggen. Bij Pim Pam Pet roept ze de vreemdste woorden en lacht dan zelf het hardst om haar vondsten. Een dier met een G? “Een Grijze muis!” Of een vrucht met een P? “Een Pananas!”

Wat nog wel gaat als vanouds is een potje sjoelen. Mam was vroeger een heuse ‘sjoelkampioen’. Ze was lid van de sjoelclub, en ook thuis werd menig potje gespeeld. Ze leerde er bepaalde technieken en trucjes waarmee ze heel gericht de stenen in het juiste vak wist te schuiven. Dit in tegenstelling tot mijn stenen. Die gedroegen zich vaak als een cavia van de V.P.K.V. in de caviabak uit Fred Oster’s Wie-Kent-Kwis. Volstrekt willekeurig schoten ze een vakje in.

Het is mooi om te zien dat mam sommige trucjes nog steeds beheerst. Zo zet ze bijvoorbeeld haar duim midden op een sjoelsteen en weet deze dan met effect, langs de zijkant van de baan, in ‘vakje 1’ te schuiven. En fanatiek is ze ook nog. Net als de rest van ons. Iedereen wil winnen!

Wat vooral leuk is aan een potje sjoelen, is de lol die we met elkaar hebben. Alleen al het draaien van de sjoelbak is steeds weer een hilarisch moment. Omdat mam in een rolstoel zit, is het lastig om haar van plaats te laten wisselen. Daarom laten we haar lekker zitten en draaien de sjoelbak 180 graden bij een beurtwisseling. In haar kamertje waar je met vijf man amper je kont kunt keren, levert dat komische momenten op met een houten gevaarte van twee meter lang.

Zo fijn dat er nog een spel is waar haar dementie geen vat op weet te krijgen. Laat mam voorlopig maar lekker schuiven!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden