Foto:
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Hartsvriendinnen

Ik ben vandaag vroeger dan anders bij mam. Over een klein half uurtje komt haar oudste en trouwste vriendin op bezoek. Als ik binnenkom zit ma aan tafel te slapen met Popje op schoot. Ze hoort me niet. Voorzichtig leg ik mijn hand op haar arm. Ze schrikt wakker. "Oeh, wat is dat koud", zegt ze. Haar lichaam rilt. Haar half geopende, vermoeide ogen kijken mij aan.

"Hé Ria, ben je er al lang?", vraagt ze.
"Nee hoor, ben er net", zeg ik. "Was je in slaap gevallen?"
"Ja, het was vandaag druk op het werk. Ik heb even een dutje gedaan."
"Dat heb je goed! Nu ben je lekker fit voor het bezoek dat zo komt."
"Bezoek? Wie komt er dan? Ik heb helemaal niets in huis!"
"Dat geeft niet mam, we gaan zo naar beneden en daar staat alles al klaar. En ik heb wat lekkers voor bij de koffie gehaald."

Gerustgesteld en een stuk wakkerder neem ik mam mee naar het restaurant. Ben benieuwd hoe ze straks zal reageren op het bezoek. Een paar keer per jaar zien ze elkaar nog, de twee hartsvriendinnen van de lagere school. De een woont een uurtje rijden hier vandaan, is geheel zelfstandig en staat nog volop in het leven. De ander, mijn moeder, woont nu bijna vijf jaar in een verpleeghuis. Haar wereldje wordt steeds kleiner.

"Goh Trijn", roept mijn moeder verrast als ze haar vriendin opeens naast haar ziet staan. "Wat vind ik het fijn om jou te zien!" De herkenning is er meteen. Mam pakt haar hand stevig vast. Tranen rollen over haar wangen. Het is heerlijk om deze twee mensen die zoveel samen hebben meegemaakt en die zoveel van elkaar houden, weer samen te zien.

De middag vliegt voorbij. Hoewel Trijn de hele tijd vrolijk met mijn moeder kletst, zie en voel ik dat het haar pijn doet om mijn moeder zo te zien aftakelen. Iedere keer als ze op bezoek komt, is mijn moeder zichtbaar achteruit gegaan. De gedachte straks weer naar huis te keren en niet te weten of en hoe ze elkaar weer terug zien, doet haar oprecht verdriet. Terwijl ze door de lange gang naar de uitgang loopt, zie ik dat ze het er moeilijk mee heeft.

Bij mam gebeurt precies hetzelfde. Tijdens het afscheid nemen, hield ze zich nog groot, maar nu rollen dikke tranen over haar wangen.
Ik omhels haar en laat haar even huilen. Kan me zo goed voorstellen dat ze nu verdrietig is. Als ik later met haar op haar kamer kom, pakt ze meteen Popje die op tafel zit. Op huilerige toon begint ze tegen haar te praten: "Ik vind jou zo lief. Jij moet bij me blijven, jij mag niet weggaan."

Als het bijna etenstijd is, breng ik haar naar de gezamenlijke huiskamer.
"Hoe was het vanmiddag?, vragen haar kamergenoten.
"Het was heel gezellig", antwoordt mam. "We zijn uit geweest en Popje was ook mee, hè Popje? Het is toch zo'n lief meisje!"

Meer berichten