Column Mam raakt kwijt

Uit eten? Geen probleem!

Het is mams verjaardag. We zitten met de hele familie aan een lange tafel in een apart zaaltje van restaurant De Ploeg. Het is fijn dat we hier kunnen zitten, zodat mijn moeder zo min mogelijk prikkels krijgt. De serveerster vraagt aan mam welke soep ze wil.

"Ik hoef geen soep", zegt ze.
We kennen onze Alzheimer-pappenheimer inmiddels een beetje en weten dat we nu even moeten ingrijpen, anders hebben we straks een probleem. Als wij zo meteen allemaal aan de soep zitten en mam heeft niets, dan vraagt ze zich verontwaardigd af waarom zij niks krijgt. Daarom fluisteren we de serveerster in of ze, als ze van iedereen de bestelling heeft opgenomen, nog een keer aan mijn moeder wil vragen welke soep ze wil.
"Doe mij maar tomatensoep, lekker", antwoordt mam in de herkansing.

Mam heeft haar eerste glas fris in sneltreinvaart leeg gedronken. Nog voor de soep is geserveerd vraagt ze waarom zij geen drankje krijgt. Wij hebben immers allemaal wat voor onze neus staan en zij niet.
"De serveerster komt zo, dan kun je weer wat bestellen."
"Maar jullie hebben toch ook, waarom mag ik dan niet?"
Verdere discussie heeft geen zin weet ik, dus ik loop naar de bar en haal een glas fris. Probleem opgelost!

Als we aan de tweede gang zitten, begint mam te wiebelen en te draaien in haar rolstoel.
"Wat is er?", vraag ik.
"Mijn voet doet zo zeer, alles knelt."
Mijn zus schiet onder de tafel en haalt de schoen van haar voet.
"Oh, dat is een stuk beter", zegt ze opgelucht.
Mijn zus zit nog maar goed en wel op haar plek als mam opnieuw begint te wiebelen.
"Wat is er toch?", vraag ik weer.
"Mijn schoen is uitgegaan en ik krijg 'm niet meer aan."
Mijn zus schiet opnieuw onder tafel. Nu van het lachen. De rest van het gezelschap ligt ook in een deuk.
"Waarom lachen jullie?", vraagt mam achterdochtig.
"Omdat Ina onder de tafel ligt", antwoorden we diplomatiek.
Als de schoen weer aan mijn moeders voet zit, is opnieuw een probleempje verholpen.

Voor we aan het toetje beginnen staan de kleinkinderen op van tafel en gaan met z'n allen om oma staan.
"Lieve oma, we hebben een verrassing voor je", klinkt het in koor.
"Van ons zakgeld hebben we iets leuks voor je gekocht. Iets dat je op je kamer kunt leggen, zodat je ons altijd bij je hebt."
Voor ze haar cadeautje uitpakt, schiet mam al vol.
Als ze ziet dat het een kussen is met een foto van haar kleinkinderen, vloeien de tranen nog rijkelijker.
"Oh, wat een mooi cadeau, dank jullie wel", snikt ze.
Ze krijgt vervolgens twaalf armen om haar nek en wordt bedolven onder de knuffels.

Traditiegetrouw maken we aan het eind van de middag, buiten op het terras nog een paar familiefoto's. Mam als trotse mater familias op de voorgrond, met alle kinderen en kleinkinderen om haar heen. Het kussen houdt ze als een kostbaar relikwie, stevig voor zich op schoot.

Meer berichten