Foto:
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Niets aan de hand!

door Ria Tuenter

Rond het voorjaar van 2009 werden de eerste tekenen van vergeetachtigheid bij mijn moeder zichtbaar. De sterke, zelfstandige vrouw die haar zaakjes altijd prima zelf kon regelen, verviel vaker in herhaling, merkten we. Erover praten wilde ze niet. Er was 'niets met haar aan de hand', zei ze ferm. "Jij vergeet toch ook wel eens wat?!"

Met het verstrijken der tijd nam de dementie steeds ernstiger vormen aan. Het eten brandde aan, ze werd een fietsend gevaar in het verkeer en ze was de hele dag aan het zoeken. Naar de thee in de koelkast of naar de kaas in het keukenkastje. Overal lagen briefjes verstopt. Briefjes die haar moesten herinneren aan afspraken of waarop ze schreef wanneer ze de koelkast voor het laatst had schoongemaakt. Natuurlijk vond ze deze briefjes nooit op tijd terug.

Omdat het leven voor haar steeds ingewikkelder werd, belde ze vaker met haar kinderen. Meestal eerst naar mij, omdat mijn nummer in haar telefoon geprogrammeerd stond onder de '1-toets'. Ze belde over de verwarming die het niet meer deed. Dat dit kwam doordat ze zelf de knoppen had dichtgedraaid, begreep ze niet meer. Ook kreeg ik bijvoorbeeld het verwijt dat ik te veel koffiefilters had gekocht, omdat er vijf pakken in de kast lagen. Die koffiefilters kocht ze steeds zelf, maar ook dat wilde ze niet voor waarheid aannemen. Ze wist heus wel welke boodschappen ze had gedaan! Dat ze mij soms wel twintig keer op een dag belde wist ze ook niet meer. Als je haar hierop aansprak was ik degene die niet goed bij d'r hoofd was en niet zij.

Er vormde zich, zonder dat mijn moeder hierin had toegestemd, langzaam maar zeker een groepje van zorgverleners en zorgbegeleiders om haar heen. De thuiszorg regelde haar medicatie, de trajectbegeleider kwam regelmatig 'zomaar' even op bezoek om de situatie te monitoren en ook de huisarts hield een oogje in het zeil. Om de zoveel tijd kwamen al deze hulpverleners en wij als familie bij elkaar om de situatie te bespreken. De uitkomst van deze gesprekken was dat mijn moeder zich steeds eenzamer ging voelen en dat de situatie alsmaar zorgelijker werd. Opname in een zorgcentrum was zeer wenselijk, maar mijn moeder wilde daar niet aan. Op een avond, toen de eenzaamheid haar teveel werd, gaf ze in een gesprek met mijn broer aan dat ze graag naar het bejaardencentrum wilde. Huilend zei ze dat ze gek werd van het alleen zijn. Ze kon er niet meer tegen. Of wij haar wilden helpen om dit allemaal te regelen. Mijn broer heeft het hele gesprek nog opgenomen op zijn mobiel. Echter, een dag later was haar pet weer 180 graden gedraaid. We moesten echt niet denken dat ze wilde verhuizen. Of we wel goed snik waren?! Ze had een prachtig huis, kon alles nog zelf en geen haar op haar hoofd die over een verhuizing naar het bejaardencentrum dacht. Exit nabije oplossing.

www.mamraaktkwijt.nl

Meer berichten