Foto:
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Rotsvast vertrouwen

In mijn eerste boek 'Mam raakt kwijt' schreef ik over de vreselijke beslissing die we als kinderen moesten nemen toen het thuis echt niet meer ging met mijn moeder. Door de vergevorderde dementie werd de situatie onhoudbaar en volgde een gedwongen opname in verpleeghuis Den Es. Die dag van opname was hartverscheurend en verschrikkelijk.

Ik vergeet nooit hoe vreselijk boos ze werd toen een verzorgende haar, in het bijzijn van haar kinderen, uitlegde dat ze vanaf dat moment daar woonde, omdat het thuis niet meer veilig was voor haar. Mijn moeder ging helemaal door het lint. "Zijn dat nou mijn kinderen?", schreeuwde ze. "Dat ze hun moeder zo aan de kant zetten en hier willen wegstoppen!" Er volgden hierna nog veel meer krachttermen, maar die kreeg ik allemaal niet meer bewust mee. Mijn lichaam ging op slot, ik kon geen woord meer uitbrengen. Ik vond het vreselijk dat we mijn moeder dit aandeden. We waren ook vreselijke kinderen, vond ik toen.

Tijdens het schrijven van mijn vorige boek stuurde een kennis mij onderstaand berichtje. Hij was de dag dat mijn moeder werd opgenomen op bezoek bij zijn schoonmoeder, die ook in het verpleeghuis woonde, en hoorde hoe mijn moeder tekeer ging tegen de verzorgenden.

Hallo Ria,

Ik zie dat je erg druk bent met het boek over je moeder. Ga het zeker kopen. Omdat wij in die periode in eenzelfde situatie zaten met mijn schoonmoeder, hebben wij jouw moeder de eerste dag op Den Es meegemaakt.

Op zich is dat een ontzettend moeilijk moment zowel voor haar als de familie. Ze plaatste daar echter een rake opmerking, die ik je niet onthouden wil. Ze was nog echt strijdbaar en kwam voor zichzelf op.

Ik bun het er niet mee eens, jullie holt mien hier al de hele dag vaste. Zegt ze da'j effen bloed mot prikken. Maor ik zitte hier al den helen dag. At jullie mien niet gauw loslaot, bel ik mien dochter, want die schrif veur de krante en dan bunt jullie d'r nog niet klaor met.*

Ik vond dit wel bijzonder omdat ik dat ook niet eerder had meegemaakt. En een teken dat ze helemaal op jouw bescherming vertrouwde. Een paar weken later liep ze al helemaal in hetzelfde stramien als de overige cliënten.

Ik wist niet goed of ik dit wel aan je moest doorgeven, ik dacht ik doe het toch maar.

Groet en veel succes met je boek,

Ad

Wat was ik blij met dit berichtje. Het deed me zo goed om te lezen dat mam ook in haar diepste nood op mij bleef vertrouwen. En dat terwijl ze even daarvoor nog zo boos op me was. De invloed die ze me toedichtte bij de krant was weliswaar veel kleiner dan zij dacht. Maar ach, wat maakt het uit, voor mijn moeder zou ik door het vuur zijn gegaan. Met of zonder krant.

Meer berichten