Foto:
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Dementie, de 10 geboden

door Ria Tuenter

Rond het voorjaar van 2009 werden de eerste tekenen van vergeetachtigheid bij mijn moeder zichtbaar. De sterke, zelfstandige vrouw die haar zaakjes altijd prima zelf kon regelen, verviel vaker in herhaling, merkten we. Erover praten wilde ze niet. Er was 'niets met haar aan de hand', zei ze ferm. "Jij vergeet toch ook wel eens wat?!"

Met het verstrijken der tijd nam de dementie steeds ernstiger vormen aan. Het eten brandde aan, ze werd een fietsend gevaar in het verkeer en ze was de hele dag aan het zoeken. Naar de thee in de koelkast of naar de kaas in het keukenkastje. Overal lagen briefjes verstopt die haar moesten herinneren aan afspraken en dergelijke. Natuurlijk vond ze deze briefjes nooit op tijd terug. Voor ons werd haar vergeetachtigheid een alsmaar groeiende ergernis.

Omdat het leven voor mam steeds ingewikkelder werd, belde ze steeds vaker. Over de verwarming die het niet meer deed. Dat dit kwam doordat ze zelf de knoppen had dichtgedraaid, begreep ze niet meer. Ook kreeg ik het verwijt dat ik te veel koffiefilters had gekocht. Dat ze dit zelf had gedaan, wilde ze niet voor waarheid aannemen. Ondertussen puilden de voorraadkasten uit met potten jam, pakken koeken en groenteconserven in blik. Als ik haar hierop aansprak was ik degene die niet goed wijs was en niet zij.

Doordat mijn moeder continu een appel op me deed en meerdere keren per dag belde met verwijten, hulpvragen en panieksituaties, raakte ik soms zo gefrustreerd dat ik uit mijn slof schoot. Ik reageerde dan boos en verweet haar van alles. "Waarom heb je je nog niet omgekleed, mam? Ik heb notabene een briefje op tafel neergelegd waarop staat dat ik je op kom halen. En waarom leg je de bankafschriften niet in het bakje dat ik daar speciaal voor heb neergezet?" Allemaal verwijten die geheel onterecht waren. Ze had een ziekte, dementie, die haar hersenen aantastte waardoor ze steeds minder kon onthouden.

Door schade en schande ben ik wijs geworden, maar wat had ik het fijn gevonden als ik al wat eerder in het ziekteproces van mam onderstaande 10 geboden had gelezen. Ik zou het daardoor niet perfect hebben gedaan, maar waarschijnlijk had ik mam, en ook mezelf, veel verdriet en schuldgevoelens bespaard. Hopelijk geven ze houvast aan iedereen die, nu of in de toekomst, met dementie te maken krijgt.

De 10 geboden van dementie van Monika Eberhart van Dementie Vandaag 

1. Spreek nooit tegen, geef altijd gelijk.

2. Zeur niet over het heden, ga terug naar het verleden.

3. Niet corrigeren, maar afleiden en waarderen.

4. Focus op mogelijkheden, niet op onmogelijkheden.

5. Niets moet, alles mag.

6. Vraag nooit te herinneren, maar herinner samen.

7. Oordeel niet, bemoedig en complimenteer.

8. Zegt nooit, dat heb ik gezegd, herhaal het gewoon nog een keer,

9. Preken is voor de kerk, geruststellen dat is het betere werk.

10. Doe niets met dwang, dan duurt het alleen maar extra lang.

En onthoud, meer dan je best doen, kun je niet!

www.mamraaktkwijt.nl

Meer berichten