Foto:
Column Mam raakt kwijt

Mam raakt kwijt: Een nieuwe bewoonster

Sinds een paar jaar word ik als ervaringsdeskundige regelmatig uitgenodigd door zorginstellingen, bibliotheken, vrouwenverenigingen, gemeentes en andere organisaties om te vertellen over mijn ervaringen met dementie. Dit zijn altijd heel gezellige, indrukwekkende, leuke en vaak ook ontroerende bijeenkomsten waar niet alleen ik mijn ervaringen deel, maar waar ik ook veel ervaringen hoor van de aanwezigen. Zo leren we van elkaar, voelen we ons door elkaar gesteund en kunnen samen lachen of een traantje wegpinken.

En toch… ondanks al mijn ervaring met mijn moeder met dementie, ging ook ik soms in de fout in mijn omgang met andere mensen met dementie. Zoals blijkt uit onderstaand verhaal over een nieuwe bewoonster op mams woongroep.

Mam zit met een voor mij onbekende vrouw op het dakterras. Ze zijn druk aan het praten met elkaar. Het ziet er uit als een geanimeerd gesprek. Omdat ze met hun rug naar het raam zitten, zien ze me niet.
"Ze is nieuw hier", zegt een medebewoonster en wenkt met haar hoofd naar het dakterras.

Als ik de schok een beetje te boven ben, stap ik het dakterras op

Ik besluit het gezellig ogende tafereel even aan te kijken. Beide dames hebben hun jas aan en zitten met een dekentje over hun benen. Als ik de nieuwe bewoonster even later en profiel zie, dringt pas tot me door wie ze is. Het is Hally Weenink van de voormalige modezaak in ons dorp. Ik ben vaak bij haar in de winkel geweest. En omdat ze maar een paar straten bij me vandaan woont, kom ik haar regelmatig tegen met haar hondje.

Naar mijn gevoel is het nog maar een paar weken geleden dat ik een praatje met haar gemaakt heb. Toen merkte ik niks aan haar en nu woont ze al hier? Ik kan niet geloven dat ook zij Alzheimer heeft.

Ik laat de situatie even op me inwerken. Als ik de schok een beetje te boven ben, stap ik het dakterras op, geef mam een dikke zoen en groet Hally.

"Zitten jullie gezellig samen te kletsen?", vraag ik.
"Ja", zegt mam, "Zij werkt ook hier, een hele lieve vrouw."
"Wat leuk om jou weer te zien", roept Hally uit.
Ze draait zich richting mam en zegt: "Zij heeft vroeger bij me in de winkel gewerkt."
Of het nou komt omdat mijn ongeloof nog niet volledig is ingedaald of omdat ik totaal verrast ben door deze opmerking, mijn reactie is nogal onhandig: "Ik denk dat je me verwart met iemand anders", antwoord ik. En dat terwijl ik inmiddels dondersgoed weet dat je mensen met dementie beter niet kunt corrigeren, maar mee moet gaan in hun belevingswereld.
Hally reageert stellig: "Nee, ik weet zeker dat je bij mij in de winkel hebt gewerkt."
En weer tot mam: "Ze kon altijd zo goed met de klanten omgaan."

Dan kijkt ze naar mij en zegt: "Wat was dat een mooie tijd hè en wat hadden we het gezellig toen!"Ik knik instemmend: "Dat was zeker een heel gezellige tijd, Hally."

Meer berichten