Foto: Martijn Kraan

Column Ulevel: Indruk

In de aankondiging lees ik 'Dress to impress'. Ik zie die dwingende aanbeveling niet voor het eerst, maar het brengt me elke keer weer in verwarring. Letterlijk moet ik me dus aankleden om indruk te maken. Om echt een onvergetelijke indruk achter te laten lijkt het me beter om in gezelschap 'Undress to impress' uit te voeren. Bij voorkeur op het podium. De naakte waarheid mag gezien worden. Waar gaat het om? Je moet je dus op een bepaalde manier kleden om binnen te mogen komen. Wat is toegestaan? Wie bepaalt dat? Who says yes to the dress?

Wanneer heb ik voor het laatst proberen te imponeren met kleren? Het moet lang geleden zijn. De tijd van korte broek en sinterklaasspanning. Mijn ouders, die voor Sinterklaas speelden, kochten vooral functionele en duurzame cadeaus. Bijvoorbeeld een echt leren portemonnee, made in Spain. Met een vakje voor een rijbewijs. Daar had ik als 6-jarige nog niks aan, maar het kwam later nog goed van pas, volgens mijn vader. Of 'een goed boek'. Of sokken. Of een 'warme wintertrui'. Die trui wilde ik dan de volgende morgen naar school aan. Om te imponeren. Trots zat ik in de klas, maar het viel niemand op. Iedereen was vol van cadeaus als technisch lego en barbiepoppen. Later liep ik mee in de modewaan van de dag. Van hippie tot yup. En natuurlijk veel spijkerstof. Maar nooit een geruite blouse!

Bij de feestzaal word ik tegengehouden door de sterke arm van de uitsmijter. "Wat zijn wij van plan? Dat zijn gymschoenen. En die broek. Die is helemaal vaal en er zit een scheur op de knieën." Achter mij vormt zich een rij middelbare vrouwen in te korte zwarte glitterjurkjes en kou op de borst. Less to impress.
Na enig gesoebat kom ik in een gezelschap zwarte jurken, panty's en overhemden. Daar komt de polonaise weer voorbij en even later roeit de vloer de woonboot. Het maakt niet uit welke broek je aanhebt.

Meer berichten

Shopbox