Logo oudeijsselstreekvizier.nl


Foto:
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Laat los en heb lief!

door Ria Tuenter

Vrijdag aanstaande is het Wereld Alzheimer Dag. Een dag waarop wordt stilgestaan bij de ziekte van Alzheimer en allerlei activiteiten worden georganiseerd. Dat het belangrijk is dat er meer bekendheid komt over deze ziekte kan ik uit eigen ervaring beamen. Als een dierbare Alzheimer of dementie krijgt, heeft dat namelijk verstrekkende gevolgen. Voor degene met Alzheimer, maar ook voor zijn of haar directe omgeving. Toen mam dementie kreeg wist ik daar weinig tot niks van. Ik had geen idee wat er in haar hoofd omging en waarom zij zich soms zo 'vreemd' gedroeg. Ik wist dus ook niet hoe ik hierop moest reageren.

Achteraf heb ik het mezelf regelmatig kwalijk genomen dat ik soms boos en geërgerd reageerde als ze weer eens iets was vergeten. Bijvoorbeeld als ze niet klaar stond wanneer ze werd opgehaald voor een feestje. En dat terwijl ik nog wel een herinneringsbriefje op tafel had gelegd! Of als ze weer bankpapieren kwijt was. En we hadden daar notabene een speciaal bakje voor neergezet! Ik reageerde dan geïrriteerd: "Hè mam, hoe kun je dat nou vergeten!" of "Verdorie, waarom verstop je dat bakje nou achter de foto's, dan zie je 'm toch niet meer!" Allemaal verwijten die geheel onterecht waren. En bovendien nog pijnlijk voor haar ook.

Nu weet ik dat ze die dingen niet expres vergat of op een andere plek neerzette. Ze was ziek, haar korte termijn geheugen was aangetast. Voor haar was zo'n bakje of herinneringsbriefje een bewijs van onvermogen. Niemand hoefde te zien dat ze geheugensteuntjes nodig had. Ze was immers een sterke en trotse vrouw die altijd haar eigen boontjes kon doppen. Altijd… tot ze in de greep van Meneer Alzheimer kwam. Toen werd er steeds een stukje van haar zelfstandigheid afgeknabbeld. Net zo lang tot ze volledig afhankelijk was van anderen. Voor mama ziek werd wist ik er vrijwel niets over dementie. Ik ben, zou je kunnen zeggen, door 'schade en schande' wijs geworden. Hoe fijn is het dat er de laatste jaren steeds meer bekend wordt over deze ziekte. En hoe gaaf is het dat ik daaraan op mijn eigen vierkante centimeter een steentje kan bijdragen. Ik hoop met mijn boeken meer te vertellen over wat het betekent als iemand die je lief is Alzheimer krijgt. Dat het heel veel verdriet oplevert, maar dat de wereld ook niet vergaat. We hebben gelukkig ook nog heel veel gelachen samen. Mijn belangrijkste tip? Probeer vooral mee te gaan in de belevingswereld van iemand met dementie en gooi je schaamte overboord. Blijf niet vasthouden aan sociaal wenselijk gedrag. Laat het los en kijk wat er gebeurt.

Waarom vinden we het niet moeilijk om mee te gaan in de fantasiewereld van een kind dat met een pop speelt en schamen we ons in dezelfde situatie bij iemand met Alzheimer? Waarom kunnen we wel lachen om het ontwapenende enthousiasme van iemand met het syndroom van Down en gaan we iemand met dementie meteen corrigeren?
Krijg je zelf te maken met Alzheimer? Probeer dan los te laten wat er ooit was en heb je dierbare vooral heel erg lief!

Meer berichten

Shopbox