Logo oudeijsselstreekvizier.nl


Foto:

Column Remko Alberink: 'Nepfries'

Als kind van een lieve Friese moeder, met veel fijne familie én met Leeuwarden als voormalige woonplaats weet ik als geen ander hoe het is om met een dialect c.q. andere taal op te groeien. Ik spreek zelf geen woord frysk, maar kan het passief goed volgen. Ik ken Friezen als gezellige, nuchtere, hardwerkende mensen met veel respect.
Groot was dan ook mijn teleurstelling en verbazing toen ik recent een ijsje haalde in onze mooie Achterhoek; for the record en voor mijn diëtiste, het waren twee bolletjes malaga. Het was warm deze middag en een groepje Friese vakantievierders betrad luidruchtig het etablissement en begon in het Fries te bestellen. Het meisje van amper achttien lentes, blosjes op de wangen, vroeg netjes of ze in het Nederlands konden bestellen aangezien ze hen niet kon verstaan. De meest luidruchtige Fries deed alsof hij haar niet hoorde en herhaalde zijn bestelling in het Fries, om er tegen de rest van het gezelschap aan toe te voegen dat hij haar verwarring machtig vond. Nu moet u weten dat ik altijd strijd heb gevoerd in mijn familie wat betreft het spreken van het Fries in gezelschap. Nederlands als het moet en Fries als iedereen het kan volgen, luidt al jaren mijn credo. Het meisje achter de toonbank beheerste zich, maar het huilen stond haar na zoveel 'jolijt' nader dan het lachen. Ze pakt de voorverpakte raketjes. ''Laten we nog even doorgaan, ze begint bijna te huilen", lachte de man met lelijke pet en te klein T-shirt. ''Ze kan het toch niet verstaan."
''Maar ik wel" bitse ik terwijl ik me pardoes omdraaide op de barkruk en hem met mijn voorkomen uit de 100 kilo+categorie ultrastrak in de ogen aankeek. Ik stond op en schrok zelfs even van mijzelf, maar er was nu geen weg terug. ''Wat ben jij misselijk zeg. Als je zo moedig bent, kun je beter je ijsco's inpakken en heel snel wegwezen hier voor ik begin te grommen", zei ik uitermate kil.
De Fries was verrassend onder de indruk, legde geld neer en lispelde "kuttukker" bij het weggaan, zo hard dat ik het nog net hoorde. Geen geografisch besef, geen respect en al helemaal geen lef. 'Nepfries', dacht ik terwijl ik aan mijn familie dacht en verder in mijn bekertje ietwat gesmolten malaga schepte.

Reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox