Foto:
Column Mam raakt kwijt

Column Mam Raakt Kwijt: Pestkoppen

door Ria Tuenter

Toen mam nog maar pas in het verpleeghuis woonde, had ze een bijzondere kamergenote. Mevrouw Schipper. Niet bepaald haar vriendin. Mijn moeder is van nature behoorlijk assertief en recht voor z'n raap, maar deze dame overtrof haar op alle fronten. Als mijn moeder zei dat ze graag naar haar vader en moeder wilde, antwoordde Schipper bits dat ze niet zo stom moest kletsen.

"Mens, je bent zelf in de tachtig, je ouders zijn al lang dood." En als mam voor de zoveelste keer hetzelfde verhaal vertelde, dan liet zij dit overduidelijk aan haar weten. Kortom, de twee botsten nogal eens met elkaar, en dan druk ik me nog voorzichtig uit.

Op een ochtend word ik gebeld door één van de verzorgenden.
"Je moeder is gevallen en heeft een blauw oog. Ze heeft er geen last van", vertelt ze, "maar we vinden het wel belangrijk dit even door te geven aan de familie."
"Och", zeg ik, "is ze ergens tegenaan gevallen?"
"Nou, het ligt iets ingewikkelder", is het voorzichtige antwoord.

"Jouw moeder zag vanuit de huiskamer dat mevrouw Schipper haar kamer binnenliep. Ze is er toen naar toe gegaan en vroeg wat ze te zoeken had in haar kamer. Daarna ontstond een kleine schermutseling en voor we konden ingrijpen lagen ze allebei op de grond. Ze hebben er gelukkig alleen een paar blauwe plekken aan overgehouden, er zijn geen ernstige verwondingen. Maar we gaan de dames nu wel wat beter in de gaten houden."

Als we het gesprek hebben beëindigd, kan ik een glimlach niet onderdrukken. Het is natuurlijk vervelend dat ze zijn gevallen, ze hadden immers van alles kunnen breken, maar nu ik weet dat het goed is afgelopen, moet ik er toch een beetje om lachen. Ik zie de beelden al voor me: twee eigengereide oude dames die elkaar in de haren vliegen en rollebollend op de grond belanden.

Ik ken mevrouw Schipper inmiddels een beetje en kan me heel goed voorstellen dat haar 'betweterige' houding het slechtste in mam naar boven haalt. Ze heeft al zoveel privacy in moeten leveren, niet zo gek dat ze dat laatste stukje – haar kamer – letterlijk met hand en tand verdedigt.

Nu is ze door haar dementie al veel kwijt geraakt, maar het gevoel om voor zichzelf op te komen zit er gelukkig nog steeds. Op zo'n moeder kun je toch alleen maar trots zijn?!

Deze column en andere verhalen zijn gebundeld in het boek 'Kusje voor Popje'. Meer informatie hierover en over het boek 'Mam raakt kwijt' vindt u op de website.

www.mamraaktkwijt.nl

Meer berichten

Shopbox