Logo oudeijsselstreekvizier.nl


Foto: Ria Tuenter
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Blij kersen eten

Op mijn werk zijn we bezig met een nieuwe website. Voor het thema 'Zorg' zijn foto's nodig van mantelzorgers die met iemand in een rolstoel aan het wandelen zijn. "Dat is misschien wel iets voor mam en haar kleinkinderen", opper ik. "Ik zal vanavond in de familie-app vragen of iemand hier iets voor voelt."
Liefhebbers genoeg voor de fotoshoot, zo blijkt even later uit de reacties. Maar omdat op de geplande dag niet iedereen kan, gaat de 'opdracht' naar zoonlief Thom en zijn nichtje Helma.
Ik weet dat ik mam niet hoef te vragen, die vindt het namelijk altijd leuk als de kleinkinderen haar op komen halen om een eindje te gaan wandelen. Maakt niet uit wat ze gaan doen, als ze maar lekker naar buiten kan met mensen die veilig en vertrouwd voor haar voelen.
De dag van de shoot is een stralende dag, ideaal om met mam naar buiten te gaan. Fotograaf Stan Bouman heeft als locatie de Spoorstraat uitgekozen, dé winkelstraat van Varsseveld. We spreken af op het terras van dorpskantine Lekkerneij. Dan zitten we mooi centraal in de straat en kunnen we mam eerst nog trakteren op een kop koffie met vers appelgebak. Terwijl de fotograaf geschikte plekken uitzoekt, geniet mam volop van het zonnetje en de gezelligheid om haar heen.

Als eerste worden de wandelfoto's gemaakt. Thom loopt achter de rolstoel en Helma met een boodschappentas ernaast. Ze volgen alle aanwijzingen moeiteloos op. Mam is gewoon zichzelf en kijkt met een brede glimlach op haar gezicht in het rond. Bij de groenteboer worden close-up foto's gemaakt van handen aan de rolstoel, handen die een appel pakken, handen met een tas en handen die een betaling doen.

Best een tijdrovende klus die close-ups. Voor mam is het allemaal niet zo interessant omdat de handelingen zich letterlijk achter haar rug afspelen. Groenteman Ronnie, die het allemaal met interesse voor zijn winkel ziet gebeuren, lijkt aan te voelen dat mam wel een beetje afleiding kan gebruiken. Hij komt spontaan naar buiten met een zakje kersen en geeft deze aan haar. Mams gezicht fleurt meteen op. "Is dat voor mij?", zegt ze. "Ik weet niet of ik mijn portemonnee bij me heb." Vragend kijkt ze mij aan. Voor ik kan antwoorden, zegt Ronnie dat ze de kersen niet hoeft te betalen. "Cadeautje van de groenteboer!", lacht hij.
Terwijl mam begint te eten, laat Stan me de foto's zien op zijn camera. Ze zijn prachtig. Daar kunnen we wel wat mee op onze website. Hij is zelf ook tevreden. Het zit erop!

Als we mama terugbrengen naar het verpleeghuis, blijft ze smullen van de gekregen kersen. Tot onze verbazing gooit ze de pitten recht voor haar rolstoel op de grond. Helma, Thom en ik kijken elkaar aan en proesten het bijna uit van het lachen. Het is net of we met 'Hans van Grietje' aan de wandel zijn. Vroeger zou ze dit nooit gedaan hebben. Dan had ze de pitten netjes opgevangen in haar hand en daarna in het zakje gedaan.
Als we achterom kijken, zien we een spoor van kersenpitten liggen. Eén ding is zeker, als we straks naar huis gaan, kunnen we in ieder geval de weg terug vinden.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox