Sjoelkampioen. (foto: PR)
Sjoelkampioen. (foto: PR)
Column Mam raakt kwijt

Sjoelkampioen

Op haar Facebookpagina schrijft Ria Tuenter regelmatig een verhaal over haar dementerende moeder die al ruim vier jaar in verpleeghuis Den Es in Varsseveld woont. Verhalen die steevast veel likes en reacties opleveren. Nu schrijft ze ook elke maand een column over haar moeder in deze krant. Zo hoopt ze dementie een beetje uit de taboesfeer te halen.

Sjoelkampioen

De mogelijkheden om een spelletje met ma te doen worden door haar dementie steeds beperkter. Een potje Mens-erger-je-niet gaat lastig. Mam beweegt haar pion 'tegen het verkeer in' of ze begint bij de finish gewoon aan een nieuw rondje. Vroeger schepte ze er het grootste genoegen in om je van het bord te gooien. Nu ziet ze die kansen niet meer liggen. Bij Pim Pam Pet roept ze de vreemdste woorden en lacht dan zelf het hardst om haar vondsten. Een dier met een G? "Een Grijze muis!" Of een vrucht met een P? "Een Pananas!"

Wat nog wel gaat als vanouds is een potje sjoelen. Mam was vroeger een heuse 'sjoelkampioen'. Ze was lid van de sjoelclub, en ook thuis werd menig potje gespeeld. Ze had techniek en kende trucjes waarbij ze heel gericht de stenen in het juiste vak wist te schuiven.

Dit in tegenstelling tot mijn stenen. Die gedragen zich vaak als een cavia van de V.P.K.V. in de caviabak uit Fred Oster's Wie-Kent-Kwis. Volstrekt willekeurig schieten ze een vakje in.
Sommige trucjes beheerst mam nog steeds. Ze zet haar duim midden op een sjoelsteen en schuift 'm dan, met effect, langs de zijkant van de baan, hup het goede vakje in. En fanatiek is ze ook nog. Net als de rest van ons. Iedereen wil winnen!
Wat vooral leuk is aan een potje sjoelen, is de lol die we met elkaar hebben. Alleen al het draaien van de sjoelbak is steeds weer een komisch moment. Omdat mam in een rolstoel zit, is het lastig om haar van plaats te laten wisselen. Daarom laten we haar lekker zitten en draaien de sjoelbak 180 graden bij een beurtwisseling. In haar kamertje, waar je met vijf man amper je kont kunt keren, levert dat hilarische momenten op met een 2 meter lange houten bak. Zo fijn dat er nog een spel is waar meneer Alzheimer geen vat op weet te krijgen. We laten mam voorlopig lekker schuiven!

Vrijdag verschijnen deze columns, en meer, in boekvorm.

Meer berichten