Logo oudeijsselstreekvizier.nl


Foto: Ria Tuenter
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Broodnodig gezelschap

Mam zit de laatste tijd vaak op haar kamer. In één ruimte met de andere bewoners krijgt ze soms te veel prikkels en wordt ze onrustig. Ik zie dat ze, met Popje op schoot, wat door een fotoboek bladert. Ze hoort me niet binnenkomen en schrikt als ik haar een kus op haar wang geef. "Oh Ria, wat fijn dat je er bent. Ik verveel me zo."
"Ben je foto's aan het kijken mam?"
"Ja, hier staan ook nog foto's in van mijn vader en moeder."
"Oh, dat is leuk, zullen we even samen kijken?"
Meteen fleurt mam op. Nu ze iemand heeft om samen foto's te kijken, is ze een stuk vrolijker.

"Kijk, dit ben ik samen met mijn broers. Vroeger moest ik altijd vlechten in mijn haar als ik naar school ging. En hier is mijn vader aan het werk in de groentetuin. Mijn vader had een prachtige tuin. Hij kon ook hele mooie paadjes maken tussen de verschillende groentebedden in. Hij trippelde dan met zijn klompen strak naast elkaar in kleine pasjes vooruit en stampte zo de grond aan."
Opeens zwaait de deur open. Een kamergenote van mam, die nog maar pas in het verpleeghuis woont, komt binnen.

"Hallo mevrouw De Jong, komt u even gezellig een kijkje nemen?", vraag ik.
Ze loopt verder de kamer in en zegt dat ze brood moet halen.
"Er is hier geen brood, bent u misschien onderweg naar de bakker?"
"Jawel hoor, er is wel brood, het staat daar in de kast", zegt ze en loopt op mams kledingkast af.
Ik doe de kastdeuren open zodat ze naar binnen kan kijken en zeg: "Ik denk dat het brood voor vandaag al op is."

Ik geef haar een arm en loop met haar richting de huiskamer.
"Misschien hebben ze hier wel brood", opper ik.
Een verzorgster ziet ons en neemt het van me over.
"Ik moet brood halen", hoor ik weer.
"Oh, maar dat heeft uw man al gedaan", antwoordt de verzorgende.
Dat antwoord geeft rust, nu is het goed - voor even.

Als ik terugkom, heeft mam het fotoboek dichtgeslagen en is met Popje aan het knuffelen. Ik kijk het even aan. Hoewel ik dit beeld al vaak heb gezien, blijft het me vertederen.
"Jij bent mijn lieve meisje hè? Je hebt zulke mooie oogjes, die begrijpen mij."
Popje wordt bedolven met kusjes op en rond haar neusje.
"Zullen we Popje eens wat warmere kleren aandoen?", stel ik voor. "Het is best koud buiten." Goed idee vindt mam.
Ik pak de doos met Popjes kleren uit de kast. Het ding zit tjokvol. Popje heeft al een aardige gaderobe opgebouwd. Het komt namelijk nog weleens voor dat mijn zus en ik de verleiding niet kunnen weerstaan om een leuk truitje of broekje mee te nemen voor haar. Daar kunnen we mam zo blij mee maken. Als mam en ik Popje half ontkleed hebben, gaat de kamerdeur opnieuw open.

Of we nog brood hebben…

www.mamraaktkwijt.nl

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox