Logo oudeijsselstreekvizier.nl


Foto: Ria Tuenter
Column Mam raakt kwijt

Shit happens

In mijn jeugd ergerde ik me regelmatig aan de poetswoede van mijn moeder. Alles moest fris, schoon en kraakhelder zijn. Zelf vond ik het onzin om de gordijnen te wassen omdat het alweer zes weken geleden was. Of om 'de deel' blinkend schoon te schrobben, terwijl even later de auto met modderbanden er weer opreed. Dat maakte voor haar niet uit. Mam maakte schoon omdat het zo hoorde, niet omdat ze het leuk vond. Anderen mochten niet denken dat ze een luie huisvrouw was. Als ik uit school kwam en mijn moeder had het weer op haar poetsheupen, was ze niet altijd even gezellig. Ze zag school als een ontspanningsoord waar je alleen maar leuke dingen deed, terwijl zij zich die dag weer flink in het zweet had moeten werken. Zij had nooit de kans gekregen om te leren, terwijl ze zo graag kleuterjuf of zuster wilde worden. In die tijd was het immers verspilde moeite om je dochter te laten studeren. Je ging toch trouwen en werd huisvrouw, was de toen heersende moraal. Mam was gedoemd tot huishoudster.

Opeens hoor ik heel hard 'gatverdamme'


Ook toen haar dementie steeds ergere vormen aannam, was mams huisje altijd schoon. Ze had weliswaar drie uurtjes in de week huishoudelijke hulp, maar die andere uren poetste mam vrolijk door. Ze deed de was, wiedde het onkruid en zorgde dat alles spic en span bleef. Tot die ene dag, die gelukkig ook beperkt bleef tot één dag.
Mam voelt zich niet zo lekker, ze heeft last van buikkrampen. Omdat ze die dag visite krijgt, breng ik haar samen met zoonlief Thom de gevraagde boodschappen. Als alles is opgeruimd, zit ik nog even gezellig met haar te kletsen aan de keukentafel. Opeens hoor ik heel hard 'gatverdamme' vanuit de gang. Mam heeft haar gehoorapparaat niet in en hoort deze uitroep niet eens. Thom steekt zijn hoofd om de kamerdeur en wenkt me: "Mam, kom eens". Op de gang fluistert hij dat de wc onder de poep zit. Ik schrik van wat ik zie. Hij heeft niet overdreven. Van de wc naar de slaapkamer zijn ook sporen van ontlasting te zien. Deze lopen door tot in het bed. Dit is zo niks voor mam. Mijn moeder die altijd alles super superschoon heeft. Die verdomde dementie ook! Mensonterend. Wat ben ik blij dat de visite er nog niet is en het toilet in deze staat heeft aangetroffen.

Om mijn moeder niet aan te tasten in haar waardigheid, vraag ik Thom of hij bij oma wil gaan zitten, zodat ik de boel kan schoonmaken. Emmer, schoonmaakmiddel, de wasmachine en schone lakens bevinden zich gelukkig allemaal in mijn buurt, dus ik kan ongezien aan de slag. Als alles is schoongemaakt en de wasmachine draait, ga ik weer bij mam en Thom aan de keukentafel zitten. "Heb jij ook al last van je maag?", vraagt mam. "Je was zo lang op de wc."

Het verhaal uit deze column is terug te vinden in het nieuwe boek van Ria Tuenter, Kusje voor Popje dat 25 maart verschijnt. Meer info:

www.mamraaktkwijt.nl

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox