Foto: Ria Tuenter
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Mijn kleine zusje

Mijn moeder is, zoals zo vaak, aan het knuffelen met Popje als ik haar kamer binnenloop. "Ik vind jou zo lief! Jij bent mijn lieve meisje", hoor ik haar zeggen.

"En ik dan? Ben ik ook nog jouw lieve meisje?", vraag ik, terwijl ik haar een dikke kus geef. 'Mijn kleine zusje' geef ik een kusje op haar voorhoofd.
"Jij blijft altijd mijn lieverd", lacht mam, "dat weet je toch."
"En jij de mijne", zeg ik en geef haar een extra dikke knuffel.
Het is ongelooflijk hoeveel deze JOYK-pop in zo'n korte tijd voor mijn moeder is gaan betekenen. Mijn zus en ik hebben destijds notabene nog zitten dubben of we haar wel of niet zouden kopen. Mam zou zo'n pop namelijk ook als kleinerend kunnen ervaren. Alsof we zouden denken dat ze 'kinds' was. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik de pop voor het eerst aan mam gaf. Mijn moeder was heel erg ziek op dat moment. Zo ziek en kwetsbaar, dat het ook wel eens verkeerd af kon lopen. Ik besloot toch om 'Mandy', zo heette de pop, maar gewoon mee te nemen naar het verpleeghuis.

Als ik haar kamer binnenstap, oogt mam heel vermoeid en is ze erg kortademig. "Wat fijn dat je er bent", zegt ze met breekbare stem. Haar kwetsbaarheid emotioneert me. "Ik heb wat voor je meegenomen", zeg ik en geef haar de pop.
"Oh, wat een lieverd", zegt ze en geeft haar meteen een paar kusjes op d'r neusje. "Nu ben ik niet meer alleen!"
Oef, die laatste zin komt binnen. Ik voel tranen opwellen en probeer ze weg te slikken. Die vreselijke eenzaamheid die Alzheimer veroorzaakt. Ik geloof dat ik dat nog het ergste vind van deze ziekte. Dat mijn moeder geen kortetermijngeheugen meer heeft, daar kan ik goed mee leven. Maar dat eenzame gevoel, dat niemand weg kan nemen is zo afschuwelijk.
Zo fijn om te zien dat er tussen mam en de pop meteen 'een klik' is. Een klik die alleen maar intenser wordt en is uitgegroeid tot echte liefde.

www.mamraaktkwijt.nl

Meer berichten