De moeder van Ria Tuenter met Popje. (foto: PR)
De moeder van Ria Tuenter met Popje. (foto: PR)
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt Kwijt: Een hart vol verdriet

Op haar Facebookpagina schrijft Ria Tuenter regelmatig een verhaal over haar dementerende moeder die al ruim vier jaar in verpleeghuis Den Es in Varsseveld woont. Verhalen die steevast veel likes en reacties opleveren. Nu schrijft ze ook elke maand een column over haar moeder in deze krant. Zo hoopt ze dementie een beetje uit de taboesfeer te halen. "Mensen met dementie zijn namelijk niet eng of gek", zegt ze, "ze leven alleen in een andere wereld dan de onze. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld een antroposofisch Popje. Haar steun en toeverlaat in een steeds verwarrender wordende wereld. Popje is als een kind voor haar dat ze knuffelt, eten geeft en waar ze mee praat. In haar wereld zijn popjes heel gewoon. Als je meegaat in die wereld kun je samen hele leuke momenten beleven."

Een hart vol verdriet

Als ik onderweg ben naar mams kamer, neemt iemand van de verpleging me even apart. "Je moeder was erg verdrietig vanmorgen", zegt ze. "Ze had het steeds over een dode baby en was moeilijk te troosten. Nu is ze gelukkig weer wat vrolijker, maar ik vond dat ik het jou even moest laten weten." Ik schrik van deze mededeling maar weet meteen waar dit over gaat. Ik woonde nog thuis toen mijn moeder het me huilend vertelde.
"Voordat jij geboren bent, heb ik twee doodgeboren kinderen gekregen. Jij hebt dus eigenlijk een oudere broer en zus. Ik heb ze nooit mogen zien, ze werden na de bevalling meteen bij me weggehaald."
Dikke tranen biggelen over haar wangen.
"Ik kon ze geen namen geven of begraven. Zes en zeven maanden heb ik ze bij me gedragen en toen waren ze ineens weg".
Ik snik nu net zo hard met mijn moeder mee. Hoe afschuwelijk moet dat zijn geweest. Niet naar je kindje mogen kijken, niet kunnen knuffelen, geen naam, geen grafje, geen foto, geen niks. Alleen een lege buik en een hart vol verdriet.
In die tijd dacht men dat verdriet het snelst geneest  als je er niet over praat. Nu is deze denkwijze niet meer te bevatten. Inmiddels is wel bewezen dat het tegendeel waar is. Weggestopt verdriet gaat nooit vanzelf over, het kan zelfs traumatische proporties aannemen.
De laatste jaren heb ik mam niet meer gehoord over dit grote verdriet. Dat je zulke dingen vergeet zag ik als één van de weinige voordelen van Alzheimer. Blijkbaar had hij vandaag een vrije dag en kwam  het vergeten leed weer helder naar boven in mams geest. 
Als ik de gezamenlijke huiskamer binnenloop zie ik mam druk keuvelend en knuffelend met haar Popje. Haar gezicht straalt. "Jij bent mijn lieve meisje", hoor ik haar zeggen. "Ik wil jou nooit meer kwijt!"

In november verschijnen deze columns, en meer, in boekvorm.

Meer berichten