Ma drinkt. (foto: Ria Tuenter)
Ma drinkt. (foto: Ria Tuenter)
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: De maat is nooit vol

Op haar Facebookpagina schrijft Ria Tuenter regelmatig een verhaal over haar dementerende moeder die al ruim vier jaar in verpleeghuis Den Es in Varsseveld woont. Verhalen die steevast veel likes en reacties opleveren. Nu schrijft ze ook elke maand een column over haar moeder in deze krant. Zo hoopt ze dementie een beetje uit de taboesfeer te halen. "Mensen met dementie zijn namelijk niet eng of gek", zegt ze, "ze leven alleen in een andere wereld dan de onze. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld een antroposofisch Popje. Haar steun en toeverlaat in een steeds verwarrender wordende wereld. Popje is als een kind voor haar dat ze knuffelt, eten geeft en waar ze mee praat. In haar wereld zijn popjes heel gewoon. Als je meegaat in die wereld kun je samen hele leuke momenten beleven."

We zijn uitgenodigd voor een gezellige familieavond in het verpleeghuis. Mam zit al klaar in het Dorpshuis als we binnenkomen en is opgetogen als ze ons ziet. 'Wat een leuke verrassing', zegt ze en beduidt dat we bij haar moeten komen zitten.

Er komen een paar medebewoners binnen. 'Die ken ik', zegt ze. 'Die werken bij mij'.
Mam leeft in allerlei verschillende werelden. Haar werk op de fabriek is er één van, net als haar ouderlijk huis, haar eigen huis en een ziekenhuis met heel lieve zusters. Ondertussen vinden ook wij onze weg in die verschillende leefwerelden. We stappen met gemak van de ene in de andere.

Op het menu staan onder meer salades, broodjes en ter plekke gegrild vlees. Telkens als we opstaan om langs het buffet te gaan, roept mam paniekerig: 'Waar gaan jullie naar toe? Jullie gaan toch niet weg? Wie brengt mij dan naar huis?'
'Nee mam, we gaan alleen even wat lekkers halen. Wil jij nog iets?'
'Ja, doe maar.'

Na een paar bordjes slaakt mam een diepe zucht. 'Ik heb genoeg gehad, ik zit echt helemaal vol.'
Ze ziet haar lege glas, houdt het demonstratief omhoog en roept: 'Ik wil nog wel wat drinken'.
Het wordt haar zevende consumptie van de avond. Dat onverzadigbare hoort ook bij haar dementie, weten we uit ervaring. Het heeft geen zin om haar op zo'n moment te confronteren met de grote hoeveelheid achterovergeslagen glazen fris. Dan wordt ze alleen maar boos. 'Zeven glazen?! Doe niet zo belachelijk. Dit is pas mijn eerste!'

Er komt iemand langs met een bordje warm vlees. Mam pakt enthousiast een frikadel en eet deze met smaak op. Ze is alweer vergeten dat haar lichaam even daarvoor het signaal 'genoeg' heeft gegeven.
'Poeh, wat zit ik vol, ik hoef echt niet meer', herhaalt ze zichzelf even later nog een paar keer.
Ze kijkt naar haar lege glas en schuift het mijn kant uit. 'Ik lust nog wel een glaasje", zegt ze.

Bij mam is de maat nooit (meer) vol.

In november verschijnen deze columns, en meer, in boekvorm.

Meer berichten