Popje krijgt ook ijs. (foto: Ria Tuenter)
Popje krijgt ook ijs. (foto: Ria Tuenter)
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Ieder zijn gebrek

Op haar Facebookpagina schrijft Ria Tuenter regelmatig een verhaal over haar dementerende moeder die al ruim vier jaar in verpleeghuis Den Es in Varsseveld woont. Verhalen die steevast veel likes en reacties opleveren. Nu schrijft ze ook elke maand een column over haar moeder in deze krant. Zo hoopt ze dementie een beetje uit de taboesfeer te halen. "Mensen met dementie zijn namelijk niet eng of gek", zegt ze, "ze leven alleen in een andere wereld dan de onze. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld een antroposofisch Popje. Haar steun en toeverlaat in een steeds verwarrender wordende wereld. Popje is als een kind voor haar dat ze knuffelt, eten geeft en waar ze mee praat. In haar wereld zijn popjes heel gewoon. Als je meegaat in die wereld kun je samen hele leuke momenten beleven."

Het is een bloedhete dag en we zitten met bijna onze complete familie aan de koffie in het restaurant van het verpleeghuis. Popje zit in de kinderstoel naast mam. Ze is echt 'ons kleine zusje' geworden.

Vanuit haar ooghoek houdt mam medebewoonster Betsie in de gaten, die een beetje verdwaasd rondloopt en steeds ongevraagd bij mensen aan tafel komt staan. Betsie zegt niets, ze kijkt. Mam vindt haar gedrag maar vreemd. Ze spreekt het niet uit, maar ik hoor haar denken: 'Wat is dat voor een raar mens?!' Natuurlijk komt Betsie een tijdje later ook bij onze tafel staan. Als ma het even heeft aangekeken, zegt ze bits: "Is hier iets van je bij? Ik dacht het niet hè!" De boodschap lijkt over te komen, want Betsie druipt af.

"Zullen we onszelf trakteren op een ijsje?", stel ik voor. Een beetje afkoeling kunnen we wel gebruiken. Terwijl ik naar de counter loop zie ik ineens een bekend gezicht. Nee, dat kan toch niet….dat is toch niet…? Maar ze is het wel! Daar loopt mevrouw De Jager, die ik zo vaak geholpen heb toen ik nog op het postkantoor werkte. Altijd tot in de puntjes verzorgd, intelligent en welgesteld. Een echte dame. Lief en belangstellend, zo herinner ik me haar.

Terwijl ik met de ijsjes in mijn hand terugloop naar onze tafel, wordt me al snel duidelijk dat ze hier niet op bezoek is. Ze ziet er nog steeds prachtig en verzorgd uit, maar haar ogen zijn naar binnen gericht. Met luide stem roept ze de namen van haar kinderen: "Komen jullie eten?" Niet één, maar meerdere keren schalt haar geroep door het restaurant.

Mam kijkt haar richting uit en zegt meewarig: "Die is ook niet goed bij haar hoofd!"
Hoofdschuddend brengt ze een lepeltje ijs naar de mond van Popje: "Wil jij ook een hapje?"

* Uit privacyoverwegingen zijn de namen van de bewoners gefingeerd.

Meer berichten