De moeder van Ria Tuenter.
De moeder van Ria Tuenter.
Column Mam raakt kwijt

Column Ria Tuenter: Leedvermaak

Op haar Facebookpagina schrijft Ria Tuenter regelmatig een verhaal over haar dementerende moeder die al ruim vier jaar in verpleeghuis Den Es in Varsseveld woont. Verhalen die steevast veel likes en reacties opleveren. Nu schrijft ze ook elke maand een column over haar moeder in deze krant. Zo hoopt ze dementie een beetje uit de taboesfeer te halen. "Mensen met dementie zijn namelijk niet eng of gek", zegt ze, "ze leven alleen in een andere wereld dan de onze. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld een antroposofisch Popje. Haar steun en toeverlaat in een steeds verwarrender wordende wereld. Popje is als een kind voor haar dat ze knuffelt, eten geeft en waar ze mee praat. In haar wereld zijn popjes heel gewoon. Als je meegaat in die wereld kun je samen hele leuke momenten beleven."

(Speelt zich af in de tijd dat mijn moeder nog thuis woonde)


Mijn tante is jarig. Tachtig jaar is ze geworden en daarom geeft ze een feestje in Hardenberg. Dat betekent zeker een uur en een kwartier rijden vanaf Varsseveld.

Mijn zus, zwager en broer rijden achter ons. Mam zit bij ons in de auto. Al snel gaat haar tas voor de eerste keer open. Portemonnee? Check! Zakdoek? Check! Rolletje King? Check!
"Willen jullie een pepermuntje?", vraagt ze. "Ja lekker!"
Ze kijkt uit het raam en zegt: "Goh, het heeft hier toch veel meer gesneeuwd dan bij ons."
"Ja inderdaad, het is hier een stuk witter."
Vanuit mijn ooghoek zie ik even later haar tas weer opengaan. Check – check - check. Pepermuntje?
"Het heeft hier toch veel meer gesneeuwd dan bij ons."

Ik krijg een appje binnen. Mijn zus: "Hoe gaat 't bij jullie?"
"Tas al zeven keer gecheckt en er ligt hier veel meer sneeuw!", app ik terug.
"Hou vol! Nog maar een uurtje ;-)", (gr)appt ze gevat.

Als de tas voor de zestiende keer is opengegaan en het nog steeds erg wit is buiten, komt er opnieuw een opbeurende app: "We zijn er bijna, we zijn er bijna!"
In de auto achter ons hebben ze de grootste lol, dat is wel duidelijk. Stiekem zijn ze maar wat blij dat mam niet bij hen in de auto zit.
Ik kijk mijn man aan, we kunnen niet anders dan lachen om de hele situatie. Mam kan er immers ook niks aan doen dat ze steeds vergeet wat ze even daarvoor heeft gezegd.

Na honderd lange kilometers komen we aan bij de feestlocatie. Het wordt een gezellige middag en een leuk weerzien met 'verre' familieleden. Na afloop begeleid ik mam naar de auto. Als ik haar op de achterbank help, heeft ze ineens een helder moment.

"Goh", zegt ze, "Moet ik nou in deze auto? Net zat ik toch in die blauwe?"

"Ja mam, je mag nu met je andere dochter meerijden. Dat vindt ze vast heel gezellig!"

Meer berichten