Ria's moeder met haar popje. (foto: Ria Tuenter)
Ria's moeder met haar popje. (foto: Ria Tuenter)
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Buitengesloten

Op haar Facebookpagina schrijft Ria Tuenter regelmatig een verhaal over haar dementerende moeder die al ruim vier jaar in verpleeghuis Den Es in Varsseveld woont. Verhalen die steevast veel likes en reacties opleveren. Nu schrijft ze ook elke maand een column over haar moeder in deze krant. Zo hoopt ze dementie een beetje uit de taboesfeer te halen. "Mensen met dementie zijn namelijk niet eng of gek", zegt ze, "ze leven alleen in een andere wereld dan de onze. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld een antroposofisch Popje. Haar steun en toeverlaat in een steeds verwarrender wordende wereld. Popje is als een kind voor haar dat ze knuffelt, eten geeft en waar ze mee praat. In haar wereld zijn popjes heel gewoon. Als je meegaat in die wereld kun je samen hele leuke momenten beleven."

Mam zit op haar kamer, haar hoofd voorover gebogen. Ze heeft Popje stevig tegen haar borst gedrukt. Ik zie meteen dat er iets niet klopt. "Hoi mam", zeg ik zo vrolijk mogelijk en geef haar een dikke knuffel. Meteen komen de waterlanders. "Ik ben zo blij dat je er bent", zegt ze en ze pakt mijn hand stevig vast. "Ik ben zo verdrietig".

"Wat is er aan de hand mam?", vraag ik.
"Ik mocht niet meer daar zijn", snikt ze en maakt met haar hoofd een beweging richting de gemeenschappelijke huiskamer. "'Jij hoort hier niet, ga jij maar weg', zeiden ze tegen mij."
Een verzorgster, gealarmeerd door het gejammer, komt de kamer binnen.
"Ach, mevrouw Hengeveld, waarom huilt u?"
Terwijl mijn moeder het verhaal opnieuw vertelt, rollen ook bij mij de tranen over mijn wangen.
Mijn lieve, kwetsbare moeder wordt buitengesloten door een paar assertieve medebewoners. Je kunt het ze niet eens kwalijk nemen, maar mijn hart breekt van zoveel onrecht.
We krijgen allebei een glaasje water en ik stel voor dat we even naar het restaurant gaan.

Daar blader ik samen met mijn moeder door oude fotoboeken. Bij het zien van foto's uit haar verleden fleurt ze altijd op. "Kijk, daar heb je mijn vader en moeder", zegt ze, "hoe zou het met ze zijn? Ik heb ze al een tijdje niet gezien." "Ze zijn waarschijnlijk druk op het land", antwoord ik. "Ze hebben vast nog geen tijd gehad om te komen. Het is ook best een eind rijden naar Varsseveld". "Dat is zo", beaamt mam. "Ze komen vast binnenkort."

Als het bijna etenstijd is breng ik mam weer naar de huiskamer. Ik ben toch wat gespannen merk ik. Hoe zouden de petten er nu bij staan? "Hallo", zegt mijn moeder vrolijk bij binnenkomst. "Hallo", klinkt het even vrolijk terug. Bij geen van de bewoners is ook nog maar iets te merken van de vervelende sfeer van een paar uur eerder.

Soms is het een zegen dat je dingen snel vergeet…

Meer berichten