Het briefje. (foto: Ria Tuenter)
Het briefje. (foto: Ria Tuenter)
Column Mam raakt kwijt

Column Mam raakt kwijt: Hartverscheurende briefjes

Op haar Facebookpagina schrijft Ria Tuenter regelmatig een verhaal over haar dementerende moeder die al ruim vier jaar in verpleeghuis Den Es in Varsseveld woont. Verhalen die steevast veel likes en reacties opleveren. Nu schrijft ze ook elke maand een column over haar moeder in deze krant. Zo hoopt ze dementie een beetje uit de taboesfeer te halen. "Mensen met dementie zijn namelijk niet eng of gek", zegt ze, "ze leven alleen in een andere wereld dan de onze. Mijn moeder heeft bijvoorbeeld een antroposofisch Popje. Haar steun en toeverlaat in een steeds verwarrender wordende wereld. Popje is als een kind voor haar dat ze knuffelt, eten geeft en waar ze mee praat. In haar wereld zijn popjes heel gewoon. Als je meegaat in die wereld kun je samen hele leuke momenten beleven."

Het eerste jaar dat mam gedwongen wordt opgenomen in het verpleeghuis is zwaar, ondanks de fantastische verzorging. Voor ons als kinderen, maar vooral voor haar. Ze wil steeds naar huis, naar haar vader en moeder.

Haar ouders zijn er al jaren niet meer, maar in haar hoofd leven ze nog. Net als haar twee broers. In haar beleving is ze een meisje van een jaar of achttien, denken we. Een meisje dat haar ouders nog heel erg nodig heeft, zo stellen we onszelf dat voor. Daar houdt de logica op. Dat jonge meisje is namelijk getrouwd en heeft volwassen kinderen en kleinkinderen. Heel gebruikelijk in een wereld die geregeerd wordt door 'Meneer Alzheimer'.

Het lijkt ons een goed idee om een schriftje en een pen in haar kamer te leggen. Op die manier blijven we als familie een beetje op de hoogte van het bezoek dat bij mam komt. Iedereen die bij haar langs gaat, kan een stukje tekst schrijven. Leuk bedacht, maar in de praktijk geen succes. Het schriftje is steeds kwijt. Mijn moeder legt het iedere keer op een plek waar niemand het kan vinden.

Wat we wel vinden zijn handgeschreven briefjes – op papier dat zo uit het schriftje is gescheurd – met hartverscheurende kreten: "Ik verveel me hier, wil graag thuis zijn", en "Ik voel me zo alleen zonder mijn kinderen". De tranen lopen soms over mijn wangen als ik zo'n briefje tegenkom. De woorden schreeuwen letterlijk haar eenzaamheid uit.

Eén briefje komt als een mokerslag bij me binnen. Een hartenkreet over haar overleden eerste echtgenoot Jan, mijn vader.

"De liefste mis Jan".

Ik word even hartverscheurend stil…

Meer berichten