Logo oudeijsselstreekvizier.nl


Foto: Ria Tuenter
Column Mam raakt kwijt

Column Mam Raakt Kwijt: Heimwee en gemis

(door Ria Tuenter)

De eerste weken na mams overlijden krijg ik regelmatig de vraag hoe het met me gaat. "Best goed", antwoord ik dan naar eer en geweten. Natuurlijk mis ik haar, maar ik heb er ook vrede mee dat ze nu rust heeft. Geen verwarring meer in haar hoofd, geen angstaanvallen en geen verlangen meer naar overleden dierbaren.
En toch…op onverwachte momenten blijkt dat vredige gevoel maar een dun laagje te zijn dat over diepere emoties ligt. Op 1 april kijk ik naar de compilatie-uitzending van Gelderse Koppen bij Omroep Gelderland. Het item 'Kusje voor Popje' heeft bij het opnameteam zoveel losgemaakt, dat ze het graag nog een keer willen uitzenden.

Omdat ze hebben gehoord dat mam is overleden, vragen ze vooraf toestemming. Natuurlijk vinden we het oké. Fijn juist om mam weer op beeld te zien. Ik heb het filmpje al zo vaak bekeken en toch blijft het bijzonder als het live je huiskamer binnenkomt. Ik geniet van het fragment waarin Harm Edens Popje uit haar bedje haalt en aan mam geeft. Die gelukzalige blik! Alsof ze voor het eerst haar pasgeboren kind mag vasthouden. Aan het eind verschijnt een foto van mam met Popje en de tekst: Mevrouw Hengeveld is 18 februari overleden na een kort ziekbed. Met Popje bij zich. Natuurlijk is dit geen nieuwe informatie voor me, maar ik schiet meteen vol. Die emoties overvallen me.
Drie dagen later zit ik bij de uitvaart van de moeder van één van mijn beste vriendinnen. De familie is sterk in hun verdriet. Ik voel me prima, en toch…bij de gezongen uitgeleide schiet ik opnieuw vol. Het is alsof de kist van mijn moeder wordt uitgedragen. Eenmaal thuis krijg ik een enorme huilbui. Ja, het gaat goed met me, maar ach, wat mis ik mijn moeder. Vooral die sterke mama van vroeger, nog onaangetast door meneer Alzheimer. Niemand die me beter kon troosten dan zij. Wat zou ik graag nog een keer bij haar uithuilen.

Reageer als eerste
Meer berichten