Gekkigheid met de kleinkinderen.
Gekkigheid met de kleinkinderen.
Column Mam raakt kwijt

Loslaten en vasthouden

(door Ria Tuenter)

Enkele weken geleden kon u lezen dat mam is overleden. Een goed moment om te stoppen met deze columns zou je denken. Toch wil ik voorlopig doorgaan met het opschrijven van haar verhalen. Als een mooi eerbetoon, maar vooral omdat ik denk dat ze zeker nog wat kan betekenen voor anderen die te maken hebben met dementie.
Ik hoor vaak dat mensen het waarderen dat ik zo open en liefdevol over mijn moeder schrijf. Dat is fijn om te horen, toch heeft het ook mij veel tijd en verdriet gekost om te leren 'loslaten'.

Hoe boos en gefrustreerd was ik niet in de beginjaren van haar dementie. Iedere keer vergat ze haar afspraken. En dat terwijl ik nog wel een herinneringsbriefje op tafel had gelegd of haar even van tevoren had gebeld. Gek werd ik ervan als ze die briefjes steeds uit het zicht legde. Achteraf besef ik dat ze niet wilde dat een ander zag dat ze die nodig had als geheugensteun.
Uit gesprekken met professionals en ervaringsdeskundigen leerde ik langzamerhand dat dit geen onwil was van mam, maar dat haar veranderende gedrag te wijten was aan een ziekte.
Ik leerde mijn sterke en zelfstandige moeder los te laten en hield mijn hulpbehoevende en onzekere moeder steeds steviger vast.
Die 'nieuwe' moeder had ook heel leuke kanten. Ze durfde meer en hield steeds minder rekening met wat de buitenwereld van haar vond. Lekker gek doen met de kleinkinderen, 'ordinaire' felrode lak op haar nagels of knuffelen met een pop, het mocht ineens allemaal. Adelheid Roosen verwoordde deze verandering bij haar moeder op een prachtige manier: "Haar gedrag gaat niet meer door een zeef van correctie heen, het is puur. Ik zie mijn moeder niet verdwijnen, maar juist tevoorschijn komen."

Eind vorig jaar verschenen Ria's columns in boekvorm. Info: www.mamraaktkwijt.nl.

Meer berichten