De afgelopen jaren hielden we mams hand stevig vast, in een voor haar steeds verwarrender wordende wereld. Nu hebben we haar definitief los moeten laten. (foto: Ria Tuenter)
De afgelopen jaren hielden we mams hand stevig vast, in een voor haar steeds verwarrender wordende wereld. Nu hebben we haar definitief los moeten laten. (foto: Ria Tuenter) (Foto: Ria Tuenter)
Column Mam raakt kwijt

Mam is kwijt

Elke maand schrijft Ria Tuenter uit Varsseveld de column Mam raakt kwijt in deze krant. Ze verhaalt hierin over haar dementerende moeder. Deze week een ingelaste extra lange column.

Mam heeft een griepje. Niets om ons ernstige zorgen over te maken, zo lijkt het. Het griepje wordt erger en mam wil en kan haar bed niet meer uit. Zo kennen we haar niet.

Eten en drinken gaat moeizaam. "Ik weet niet wat ik heb, maar ik voel me niet goed", zegt ze. Na een paar dagen krijgt ze ook helse pijnen, met name tijdens de verzorging. Hoe voorzichtig en lief de zusters haar ook omdraaien, ze gilt het uit van de pijn. Het gaat door merg en been. Dit is niet wat we willen, dit heeft ze niet verdiend. Na overleg met de arts wordt besloten om haar morfine te geven. Na een dag wordt de hoeveelheid al verdubbeld. Nog steeds is de pijn niet weg. "Help mij, help mij dan", roept ze steeds. Het onvermijdelijke gebeurt, mam krijgt een morfinepomp. Alles beter dan dit lijden.
Enkele minuten nadat de morfinepomp is geplaatst valt mam in een diepe slaap. De volgende ochtend word ik gebeld. We kunnen maar beter komen, want ze gaat hard achteruit. De hele dag zitten we bij toerbeurt aan haar bed. Haar huid is grauw en ze rochelt flink. Een akelig gezicht, maar gelukkig lijkt ze hier zelf geen hinder van te ondervinden. Als we even een broodje gaan eten in het restaurant, belanden we acuut in de soms absurde en tegelijkertijd vaak komische realiteit van een verpleeghuis. In de verte zien we bewoner Jan (namen zijn fictief) aankomen. Uit volle borst zingt hij vrolijk een kerstliedje. Tussen het zingen door roept hij steeds "koekoek". Aan een tafeltje achter ons zit een man te kleuren. "Allemaal nog de beste wensen!", zegt hij met luide stem. Daar komt Johan aangesloft. Hij gaat ongevraagd bij ons zitten en zegt: "Zo, hebben jullie lekker gesmikkeld?" In de verte horen we weer "koekoek". Tussen alle verdriet door kunnen we even lachen. Onbedoeld geven deze bewoners ons wat lucht.

Die dag blijven we tot het eind van de avond bij mam om daarna even ons bed op te zoeken. Om 01.30 uur gaat de telefoon. Den Es belt, zie ik in mijn display en ik ben ineens klaarwakker. Mam gaat erg snel achteruit, we kunnen maar beter komen. Een kwartier later staan we met z'n allen bij de ingang. Als de dienstdoende verpleegkundige de deur voor ons opendoet, zegt hij dat mam zojuist rustig is ingeslapen. Op haar kamer worden we overvallen door een vredige stilte. Geen gerochel meer. We zijn mam nu echt kwijt.
Lieve mam, we gaan je verschrikkelijk missen, maar met de liefde die je gaf kunnen we verder.

Meer berichten